Complimenten krijgen. Ja, dat is makkelijk na slechts één
inspanning. Jouw manier van werken en communiceren is nieuw voor de groep, dus
de kans dat jouw prikkel raakt heel groot is. “Oh, ja, zo moet het”, “Oh, ja,
nu begrijp ik het”, “Oh, ja, het kwartje valt nu”…
Er is een toch een donkere kant van een compliment krijgen in
een dergelijke situatie. Als iemand zegt “Nu begrijp ik het” betekent dat, dat
die iemand tot dan toe niet tevreden was. (Wat je heel vaak hoort als
instructeurs van leerlingen is) Of “Oh, nooit van gehoord” (en dat is niet waar).
Ze hebben het zeker zelfs meerdere keren gehoord, maar ze konden/wisten niet te
luisteren. Ze waren niet rijp voor het luisteren. En zo komt een nieuwe iemand
langs een keer en zij begrijpen het. Het kwartje valt. Het kwartje is rijp. Iemand
heeft ervoor gezorgd om dat kwartje gezond te rijpen.
Dat is het nadeel van regelmatig een groep coachen. Je
blijft in een patroon en jouw ploeg wordt een beetje doof. Jouw ploeg wordt
niet meer geprikkeld. Niet prettig. Het is niet prettig voor jou als coach om dingen
te vertellen, naar jouw ploeg te kijken en te zien dat, ondanks jouw energie,
jouw roeier het nog steeds niet snapt. Je blijft roepen, jouw roeier doet het
nog steeds niet, je roept nog een keer… en zo wordt alleen maar de frustratie
van beide kanten hoger en hoger. De kunst is in een dergelijke situatie, dat
jij, als coach, nog meer anders / nog een andere methode probeert.
Kritiek krijgen is helemaal niet leuk. Ook goed bedoelt,
hoor. Twee dagen slaap je slecht. Jij besteedt zo veel energie erin en doet zo
veel, en het is nog steeds niet goed... Hoe dan? Wat moet je wel doen? Nee, dat
klopt niet! Nee, de kritiek is onterecht! Na twee dagen komt het goed, jij
wordt rustig, jij begrijpt dat die opmerkingen jou eigenlijk verder alleen maar
helpen.
Waar begin je eigenlijk met het roeien? Je kunt niet zeggen:
eerst een stap naar links, je gewicht langzaam verplaatsen en daarna een schot
in de bal. Nee, dat werkt niet. De roeibeweging is een cyclus. Hij begint
nergens en hij eindigt nergens? Waar begint je dan? Bij de inpik? Ja, maar de
voorbereiding is niet goed genoeg op dit moment. Bij het moment dat de bladen
in het water zijn? Ok, dan maar bij de voorbereiding. Ja, maar de uitpik is
niet goed. Ok, ok, ik begrijp het, een stapje daarvoor, bij de uitpik. Maar
kijk, om dat krijgen heb je druk nodig op het blad… En zo ga je door, en zo kom
je terug bij die inpik.
Ik heb zelf geen recept, hoor. Wat ik wel fijn vind is te denken
in het patroon van de halve cyclus. Het voorbereiden van de volgende beweging.
Als je dát goed wil krijgen, begin dan maar een half stapje eerder.
Later, op een moment, snappen jouw roeiers het wel
“Oh, ja, nu begrijp ik het”, hun beweging begint vorm te krijgen en jouw geduld
wordt gewaardeerd. Je hebt zin om nog verder te gaan, nog andere grenzen te
overschrijden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten