Semois 4

Het laatste bericht gaat over enkele pareltjes uit deze streek:

• Er zijn zo veel verschillende kleine dorpjes, sommige arm, andere rijker, maar allemaal met veel bloemen.
• Overal kan je veel bloemen zien in alle vormen en maten, veld bloemen of juist in bakken voor een huis.
• De Semois vallei is zijn totaliteit heel mooi: ja kan langs wandelen of fietsen, altijd met een spectaculair uitzicht na iedere hoek.
• Sommige huizen hebben geweldige tuinen, met een geweldig uitzicht op één of andere vallei.
• Ook in het hoogseizoen is het rustig, blijkbaar is iedereen in Frankrijk of Spanje. Heerlijk!
• De echte stilte nodigt je uit om nog langer en verder te wandelen.
• Je kan heerlijk fietsen, met hard naar boven trappen of juist sterk afremmen boven 50 per uur. Soms kom je de hele dag maar één andere fietser tegen, heerlijk rustig.
• Het fietspad langs de Maas in Frankrijk (tussen Charleville en Montherme) en langs de Semois in België (tussen Montherme en Les-Hautes-Rivieres). Deze zijn nieuwe padden waarop een genot is om te fietsen
• De Jambon d'Ardenne is hier heerlijk.
• De lamskoteletten zijn hier dik gesneden en blijven sappig op de bbq.
• De tarte-aux-pommes met veel suiker is heerlijk.

Semois 3

Cinema Canvas betekent goede films, ieder week ergens in een andere stad in België, en tegelijkertijd op tv. De avond begint met een gesprek met twee film deskundigen breed over de film en de context. Een week geleden stond Casablanca op programma.

Die films beginnen best laat en ik had niet zo veel zin om te blijven kijken. Maar toch luister ik voor een moment naar die deskundigen en één van hen, een man van ongeveer 55, roept iets van "Het is triest dat de jongens van vandaag niet meer de gebeurtenissen van die periode weten en de context waarin dit film plaatsvindt". Oh, zo jong ben ik niet meer, maar die verhalen ken ik ook niet. Nieuwsgierig!

Als ik me goed kan herinneren, heb ik de film een keer gezien, maar behalve enkele beroemde uitspraken, weet ik niet zoveel meer. Marokko was een Franse kolonie en kreeg veel vluchtelingen, van alle nationaliteiten, toen de Duitsers Frankrijk binnenvielen. Volgens de film, was Casablanca ongelofelijk aan het floreren. Veel mensen verbleven daar tijdens de oorlog, maar zijn ook velen die via Lissabon naar Amerika wisten te vluchten.

Ik moet toegeven, naast het mooie verhaal, vind ik het geweldig om over een stuk bijzondere geschiedenis te leren. Dank Voor Canvas! Dank meneer!

Semois 2

Net gelezen in NRC hoe groot een hoor machtig de angstaanjagende vijf zijn geworden: Facebook, Google, Amazon, Apple en Microsoft. Ik vraag me af of ik iets moet, wil en kan doen om deze grootte te beperken. Nu dat ik schrijf ben ik op vakantie in een toch redelijk arm deel van België en ik wil iets doen, met mijn mogelijkheden, alleen weet ik niet wat goed eigenlijk is.

Goed, hier zijn ondernemers die mijn geld kunnen gebruiken om te blijven bestaan: bakker, slager, supermarkt, VVV, frieterie, winkeltje met streekproducten, café, terrasje of verhuur van kajaks. Bij wie moet ik mijn geld neerleggen, het is duidelijk dat ze zonder klanten stoppen met hun bestaan. Maar hoeveel geld kan ik zelf neerleggen, alleen van een uitkering wordt mijn toekomst beperkt en ga ik zelf failliet. Wat is duurzaam, voor mij en voor deze streek? 

Als ik ergens bijvoorbeeld naar een baan solliciteer, denkt een werkgever ook aan mij als persoon, hoe ik een duurzame toekomst kan opbouwen, of is ie alleen gericht op eigen centjes, dus maximaal halen en minimaal betalen? Moet ik dat hier ook doen, mijn geld alleen in de supermarkt uitgeven omdat dat het goedkoopste is en de rest van de ondernemers links laten staan? Ik weet het niet... Is het niet naïef te denken in termen van wereldverbeteraars in een tijd van de grote vijf
Facebook, Google, Amazon, Apple en Microsoft?

Semois 1

Onze favoriete vakantiebestemming is België, iets duidelijker het zuiden, provincie Namur / Luxembourg. We komen hier bijna ieder jaar in een piepklein dorpje met misschien 50 bewoners.

Inmiddels weet ik wie een nieuw huis heeft gebouwd of wie aan het verbouwen is. Maar ik weet ook welke dorpen aan het floreren zijn en welke aan het vervallen. In ons eerste jaar hier kon ik naar Vresse fietsen om De Standaard te kopen in de kleine Epicerie. Ook was de lokale traiteur en de terrassen zaten vol met toeristen. Vresse was levend, zoals haar verleden. In het verleden was dit een kunstenaarsdorp. 

Van dat verleden lijkt alsof alleen de galerie is gebleven, deze zomer met twee Nederlandse kunstenaars aan het exposeren. De Epicerie is al enkele jaren niet meer, kranten zijn nergens te koop, de traiteur is dit jaar dicht gegaan, enkele hotels zijn dicht en de terrassen zijn leeg, toeristen zijn nergens meer te vinden.

Of wel? Alle, een dorp verder op langs de Semois, leeft. Niet veel toeristen, maar wel terrasjes en een supermarkt en een traiteur. In vergelijking met de voorbije jaren, levendiger.

Ik vraag me eigenlijk af wat is er aan de hand met de toerisme hier, in deze hoek van België. Was ik enthousiaster en zag ik meer jaren geleden? Was misschien alles nieuw en was ik blind? Ervaart dit hoekje misschien een nieuwe transformatie? Dit hoek was vooral bekend voor tabak en landbouw, maar van het tabaksverleden zijn nu alleen de schuren te zien, die eigenlijk ook bijna niet meer. Toerisme was blijkbaar op haar plaats gekomen, maar is nu kleiner en kleiner. Terwijl de vliegvelden drukker zijn, je moet uren in de rij staan bij inchecken, wordt het in deze hoek rustiger. Gaat iedereen naar het verre zuiden en vergeten ze hun eigen Ardennen? Of misschien komen ze niet hier omdat er weinig te beleven is? Alles voor jaren hetzelfde, met een kajak als de meest spannende, nergens openbare wifi te vinden... Ik weet het niet...

Voor ons is het fantastisch: ruimte, rust, weinig mensen, mooi wandelen, mooi fietsen... Alleen nergens De Standaard meer...

Stop Tihange!

Gisteren, 25 juni, stond een protest op het programma "Aaa, ik ga je op Journaal zien!" Een protest voor het afsluiten van de kerncentrale uit Tihange.

De problematiek van Tihange is al een tijd in de schijnwerpers. Kwalijk is dat in het geval van een ongeluk de hele euregio gewoon weg is. Je kan links en rechts helemaal niet meer, alles is gewoon in no time weg.

Gisteren waren 60.000 mensen gewenst, verwacht waren 40.000, maar uiteindelijk 50.000 aanwezig waren. Langs de provinciale weg, bij ons in de buurt, waren heel veel mensen en de mensenketting was  echt afgesloten, geen lint voor nodig. De sfeer was goed, iedereen was vriendelijk en goed gehumeurd. Ook leuk was dat er mensen uit de hele euregio aanwezig waren, je kon Duits, Frans en Nederlands door elkaar horen.

Op de weg terug naar huis, wanneer de actie afgelopen was, was de karretjesweg vol met mensen uit ons dorp. Persoonlijk heb ik dat niet verwacht, maar ik was heel blij om te constateren dat de betrokkenheid sterk aanwezig is.

Voor een rapportage, kan met een artikel uit DeLimburger lezen.

De bbq-koning

Op de bbq-konningin!!! Proost!!!

Vanmiddag was de bbq heel lekker. Maar hoe werkt het? Het moet zonnig zijn, maar niet altijd, een beetje regen heeft zijn eigen charme. Daarna, kort nadat de kolen beginnen te branden... bier. Dat kan niet anders. En de radio moet aan, liefst met live-sport.

Wat vandaag op bbq lag: gemarineerde varkenslapjes, worstjes, lamskoteletten, paprika en... maïskolf. Nadat het vlees begint te branden moet een tweede bier komen. Een beetje tipsy hoort bij een goed bbq, eigenlijk.

Goed, als het klaar is, dan komt rosé op tafel, dat gaat heel goed met vlees. "Proost, op de bbq-koning!" "Nee, op de bbq-konnningin!"

Maar, eigenlijk, de grote bbq-koning was mijn vader. Op zondagmiddag, voor de lunch, was bij ons thuis geregeld bbq: kip, varken, vis; het maakte niet uit, het was altijd goed. Zeker met polenta. Mijn vader was zo goed, dat ik echt nooit rauw vlees bij hem heb gezien. Ongeacht hoe dik de kip was, was hij altijd in staat om het vlees goed te garen. Echt ongelofelijk! Ook als je denk dat 20-30 jaar geleden alles op hout ging en niet zoals nu met kolen en andere kunstmatige oplossingen.

Chapeau!

Beste J.,

Beste J.,

Ik schrijf jou deze brief, omdat je me kan begrijpen. Vandaag heb ík jou in ieder geval begrepen (niet voor de eerste keer, trouwens).

Na een jaar of 10 te roeien bij W3, roei ik nu bij een vereniging in het zuiden van het land. Mooi water, leuke mensen en... Deze vereniging, ouder dan 100 jaar, had tot nu toe geen enkele form van een examencommissie. De roeibrevetten waren verdeeld door de instructeurs, naar eigen inzicht. Wat zagen we op de Amstel met betrekking tot roeikwaliteit, is het hier soms nog meer; in welke richting, hoef ik jou niet te vertellen. Men (wie men dan ook men is) was niet tevreden over de kwaliteit van het roeien en heeft mensen met ervaring bij elkaar geroepen om deel te nemen aan een nieuwe examencommissie. Een van de uitgenodigde was ik.

Ons eerste voorstel was om het beoordelingsproces een beetje transparant te maken. Daarom hebben we specifieke afroeieisen in elkaar gezet in een rubrics, naar het model van Roeicentrum Berlagebrug. Bij verschillende onderdelen kon men punten scoren en uiteindelijk geslaagd of gezakt worden op basis van zijn prestatie. Deze rubrics hebben we, na hele lange discussies, in elkaar gezet voor verschillende brevetten.

Enkele weken geleden waren beginners geëxamineerd (klasse 1 in W3-taal) en niet geslaagd. Vandaag was mijn taak om, samen met een zeer ervaren roeister, acht stuurlieden te examineren. Uitgebreid tijd nemen, verschillende oefeningen geven, volgens het boekje, meer dan half uur per roeier bezig zijn met examen afnemen. Vier uur heb ik meegeroeid om naar de stuurman/vrouw te luisteren. Ik had jou in gedachten toen mijn stuur eerst het water ging oversteken voordat hij ging aanleggen. Bekend van W3?

Aanleggen? Jazeker, met dikke schuren in de huid van de boten. Onder een hoek van 30-45 graden? Nooit van gehoord. Roeiers en riemen gebruiken om aan te leggen? Nooit van gehoord. Aanleggen zonder touwtje? Nooit van gehoord. En zo ging het maar door. Het resultaat? Maar 2 uit 8 geslaagd.

Niets aan de hand, zou je zeggen, als je fatsoenlijke kwaliteit wil én je de bootman niet iedere week de boten opnieuw wil laten schuren en verven. Maar niet bij deze vereniging. "Gisteren heb ik gekeken en deze stuurvrouw had geen enkele probleem met aanleggen", zei een bestuurder, nota bene de secretaris. "En nu zijn ze allemaal gezakt". En verder echt naar ons toe schreeuwend: "Ik ben niet tevreden. Hoe kan dat?" Ik: "Je hoeft niet te schreeuwen. De kwaliteit was onvoldoende." De bestuurder, nog harder schreeuwend: "Ik praat zoals ik wil. Ik ben niet tevreden! Dat kan niet!" Dat weet jij ook, J., toch? Een meneer of mevrouw die denkt om beter te weten, zonder degelijke kennis in huis te hebben. Ook een vereniging die constateert dat de kwaliteit omlaag gaat en, tegelijkertijd, niet in staat is om te accepteren dat kwaliteit en kwantiteit niet altijd met elkaar om gaan en dat je grenzen moet stellen.

Bij ons is nog een stukje mooier. In de winter mag je niet ongestuurd roeien, omdat het onveilig zou zijn. Ik vraag me af wat er onveilig is, maar vandaag heb ik het antwoord gekregen: ze kunnen het zelf niet, dús is het onveilig. Ik moet concluderen dat het water in het zuiden kouder dan in Amsterdam is.

Ik denk aan jou.

Met vriendelijke groet,
G.

Op pad met een ergometer

Enkele maanden geleden, bij een vergadering van de jeugdinstructeurs, was er sprake van aantrekken van jonge roeiers bij M. Mooi en aardig dat wachten totdat iemand zich komt aanmelden, is het niet beter om zelf op pad te gaan en jonge roeiers werven? De "grijze oude mannen" vonden het een goed idee. Maar hoe en wat?

Samen met X. heb ik een Plan van Aanpak bedacht: bij enkele Maastrichtse middelbare scholen op het plein staan met enkele ergometers en kinderen laten zien wat met roeien kan: recreatief of sportief, binnen of buiten, alleen of samen, licht of zwaar, eigenlijk heel veel (zoals we zelf weten!). Dat event moest aansluiten bij de MSRK (Maastrichtse Schoolroei Kampioenschappen). Mooi idee, toch, een MWC-shirt aandoen en laten zien waarom je eigenlijk van het roeien houdt?!

Op vrijdagochtend, 19 mei 2017, met een regenachtig weer, ben ik gegaan met C., de coördinator van MSRK, vanuit Margraten richting Maastricht. Eerst een tussenstop bij MWC, om twee ergometers in haar auto in te laden richting onze jonge fans. De speciale posters en de flyers waren ook erin. Omkleden en volle overtuiging richting Het Bonnefanten College.

Daar waren we heel vriendelijk geholpen door een gymleraar en we hebben onze ergometers binnen in de hal neergezet: een centrale locatie!! Binnen enkele minuten, in de grote pauze, stroomde vanuit alle kanten: "Meneer, mag ik proberen?", "Nee, nee, ik niet, ik zit op judo!", "Nooou, dit doe ik iedere week in de sportschool, hoor, ik weet hoe dat werkt...", "Oh, daar, bij sint Pieter!" Roeien, laten zien, een beetje instructie, een beetje meedoen, af en toe een beetje stoer doen, een praatje maken, MSRK promoten, flyeren, suuuper leuk allemaal!!

Ook een "zweverige" docente geworven voor roeien. Ze beweegt een beetje haastig heen en terug op de ergometer, maar ik vertel ze dat ze wat rustiger mag doen, ze snapt het en dan: "Oh, dat is eigenlijk best ontspannend!" Ik: "Ja, dat klopt, niets meer Zen dan roeien, midden op het water in je eigen bootje. In het hier en nu!!" Zij: "Ja, ja, misschien kom ik ook kijken, het lijkt me wel, inderdaad, een beetje Zen..."

Maar de allerleukste? Een piepklein mager jongetje. Ik, heel voorzichtig: "Als je interesse hebt, kan je langs komen kijken, enkele keren trainen en daarna een wedstrijd met je vrienden doen. Maar, ja, als je interesse hebt, hè..." Twee scherpe ogen: "Natuurlijk heb ik interesse, daarom ben ik hier!!!" Ooops!!! Sorry! Sorry! Sorry!

Caro heeft ook andere enthousiasten nodig om jonge roeiers te werven, niet alleen voor MSRK, maar ook voor MWC op lange termijn. Roeien is leuk op alle leeftijden, toch?!

Bezoek

Enkele weken geleden, op een zonnige zaterdagmiddag, iemand aan de deur: twee jongens in witte jassen. Ik was bijna naar de tuin toe om een kopje koffie te drinken met mijn geliefde, maar toch doe ik open en wil ik naar de jongens luisteren.

"Weet je wat vandaag gebeurt? Vandaag gaan ik heel Nederland de studenten huis-aan-huis om de Afrikaanse kinderen met hiv te helpen. Dus wij ook. Wij gaan de kinderen met hiv uit Afrika helpen."

Ik, nieuwsgierig? "Wat studeren jullie?" "Aah, ik ben nog steeds op 6 vwo..." "Ik ben op een tussenjaar..." Hmm, dus geen studenten, zoals in het verhaal.

"Maar jij kan de kinderen met hiv uit Afrika ook helpen. Wij doen dat ook. Met €10 kan je dit doen. Met €50 kan je zelfs een zwangere vrouw met hiv uit Afrika helpen. Maar jij kan ook iets anders doen: wij hebben nog een witte jas en jij kunt met ons door het dorp geld komen verzamelen."

"Heren, we kennen elkaar niet maar jullie noemen me je/jij. Dat is in een dorp niet gebruikelijk en dat is sowieso niet gebruikelijk tegen iemand die 20 jaar ouder is. Dus, alsjeblieft, u." "Oh, sorry, sorry..." "als jullie het niet erg vinden, blijf ik andere lokale goede doelen ondersteunen en ga ik nu met mijn vrouw koffie drinken. Ik wens jullie een hele fijne middag."

Introdans. Weer.

Zoals eerder geschreven, was ik echt onder indruk van het eerdere programma van Introdans, Tutti. Daardoor heb ik de groep in de gaten gehouden voor hun nieuwe werken. Hun nieuwe programma, Monumentaal, heb ik afgelopen weekend gezien in Maastricht: "Het tweede programma dat Introdans in het voorjaar van 2017 uitbrengt, is een vierluik van monumentale choreografieën: het meesterlijke Lieder Eines Fahrenden Gesellen, dat geldt als een van Jiří Kylián meest romantische werken, het recente Canto Ostinato en het elektriserende Concerto van de Amerikaanse ‘grand old lady’ Lucinda Childs en Memory of a Shape, een imponerend werk van choreografe Regina van Berkel dat nu voor het eerst in Nederland te zien is."

Door twee stukken ben ik echt onder indruk geweest: Canto Ostinato en Lieder Eines Fahrenden Gesellen.

Canto Ostinato is een van de grote recente successen binnen het Introdans-repertoire. Het is de tweede choreografie die Lucinda Childs, een van de ‘grand old ladies’ van de Amerikaanse moderne dans, speciaal voor het gezelschap maakte, begin 2015. In de voor Childs kenmerkende mathematische – zelf zegt ze: ‘onbuigzame’ – stijl verbeelden twee koppels de gelijknamige repetitieve, hypnotiserende muziek van Simeon ten Holt: het ene moment kalm voortschrijdend, het andere losbarstend in krachtige danssalvo’s.

Dat laatste, "repetitief en hypnotiserend", vond ik zo indrukwekkend in dit stuk. Heel simpel en toch met een grote impact.

In Lieder Eines Fahrenden Gesellen vertaalt Jiří Kylián de gelijknamige compositie van Gustav Mahler in wonderschone dans. Mahler schreef de liederencyclus tussen 1883 en 1885, toen hij als jonge twintiger gekweld werd door liefdesverdriet. In de intieme choreografie volgt Kylián de liederen niet op de voet, maar hij weet in vijf uitzonderlijk geïnspireerde duetten wel de uiteenlopende stemmingen en emoties tot uitdrukking te brengen, van pril geluk en liefdesvreugde tot melancholie, jaloezie en doodsverlangen.

Wat ik in dit stuk heel mooi vond, waren de curves die de lichamen maakten in hun dans. Geen strakke en sterke pasjes, maar juist fragiel en subtiel.

NRC heeft ook een mooie analyse gemaakt over dit programma van Introdans.