Eten én bewegen

Dat het bewegen goed is voor de cognitie en gezondheid van je hersens, wist ik al een tijd. Bij Universiteit van Nederland is mooi verteld in een college "Waarom zouden ouderen waker moeten hardlopen?"

Uit de Wetenschappelijke katern van NRC van afgelopen weekeinde heb ik nog meer geleerd: "Om je spieren te houden moet je eten én bewegen. Alles draait om eten én bewegen. Ook als je ziek of oud bent." Het materiaal is gebaseerd op het onderzoek van Spierfysioloog Luc van Loon (nota bene van Maastricht UMC+). Wat zegt Van Loon:

* Voeding bepaalt voor een groot deel wat het lichaam doet, maar het hangt af van iemands lichamelijke inspanning hoe dat uitwerkt.
* Bewegen is juist essentieel voor mensen die ziek zijn. Het verbetert behalve hun spierkracht ook hun basale stofwisseling. Uiteindelijk herstellen patiënten sneller. Ik denk dat mensen zouden moeten trainen voordat zij een operatie ondergaan. Kankerpatiënten zouden baat hebben bij extra trainingen voorafgaand of tijdens een chemokuur.
* Bewegen maakt dat het lichaam de voedingstoffen ook benut.

Als ik terug denk aan de afgelopen maanden en hoe goed mijn lichaam de zware (chemische) belastingen heeft doorgestaan, denk ik dat dit ook te danken is aan de constante inspanning: wandelen en fietsen zijn niet voor niets geweest. Als ik nu op de Stappenteller kijk, zie ik dat die 10000 stappen per dag al gauw een kilometer of 200 per maand worden. Dat moet straks weer helpen met de komende (chemische) belastingen.

F., kom maar! We gaan!

Weer aan de bak

Nee, vanavond geen lange wandeling met de hond, ondanks een hele mooie halve maan. Ik heb niet zo veel zin in. Het is zo dat die klier nog steeds kanker had en daarom was hij gezwollen. En omdat die plek vrij was na de operatie, is nog een andere "wakker" geworden. Dat betekent vanaf vrijdag een nieuwe serie chemotherapie (3 keer R-GDP), samen met stamceltransplantatie. Wat dat precies met zich mee brengt, weet ik niet zo goed. Alles op zijn tijd.

Nee, ik ben niet vrolijk, maar lig ook niet wakker van: de kanker is niet weggeweest en dat klinkt beter dan "is teruggekomen".

Fietsensnelweg Maastricht - Aachen

Geachte heer,

Met interesse heb ik uw brieven gelezen als reactie op een plan voor een nieuwe fietsensnelweg tussen Maastricht en Aachen. Ik ben het met u ermee eens dat dit project geen extra druk op de woonomgeving van Oud Lemiers moet leggen, maar deze rustige plek juist moet blijven respecteren en koesteren.

Ik heb toch enkele opmerkingen met betrekking tot uw brieven. In het verleden heb ik met veel plezier regelmatig gebruik gemaakt van een fietsensnelweg tussen Amstelveen en Amsterdam: snel, veilig, gezond, vriendelijk. Ik ben nu zelf woonachtig in Gemeente Vaals. Ik fiets regelmatig naar Aachen, Heerlen of Maastricht, niet alleen recreatief, maar ook voor werk. En, zoals ik, ook andere mensen. Als ik nu naar Maastricht fiets, doe ik dat langs de provinciale weg. Dat is vies en lawaaierig en ik moet iedere keer nadenken of ik half uur in de auto zit en de anderen vies maak, of ik zelf een uur beweeg in hun vieze lucht. Een fietsensnelweg zie ik als een grote kans voor een fatsoenlijke verbinding tussen de grote steden: snel, veilig en gezond voor mijzelf en voor de omgeving. Als slechts 10% van de autogebruikers naar de fiets overstappen voor woon-werk verkeer, zou dat zeker een grote stap zijn. Ook voor de bewoners van Lemiers die aan de provinciale weg wonnen zou dat een winst zijn.

Afgelopen herfst heb ik gebruik gemaakt van een vergelijkbaar fietsensnelweg, de Vennbahn tussen Aachen en Luxembourg. Ook deze weg ligt op een oude spoor en, moet ik zeggen, was niet overal geasfalteerd en ook geen 4 meter breed. De alternatieven bestaan dus wel dat de omgeving gerespecteerd blijft (mensen en natuur).

Nogmaals, u kent uw dorp als geen ander en u hebt gelijk als u zegt dat de huidige oplossing een aantasting van Oud Lemiers is. Wat ik in uw brieven mis is een alternatieve oplossing in plaats van alleen Nee-Nee-Nee roepen. Deze fietsensnelweg kan wel een verrijking worden; als goed bedacht, natuurlijk. Ik ken de antwoorden zeker niet, maar ik zou kijken naar bij voorbeeld hoe de trambaan ten hoogte van Lemiers liep, grind i.p.v. asfalt, groen langs de weg, etc.

Met vriendelijke groet.

De boosdoener is weg

Ja, gisterenavond wist ik het wel: ik heb honger, ik moet naar huis. En die 'beroemde' sneetjes brood... snel dus.

Uiteindelijk was de operatie naar vrijdag verplaatst: half 3 de operatie, half vijf wakker geworden en half zeven weg. Heel snel allemaal.

Voor wie het nog niet weet: een klier onder de linkse oksel, de boosdoener, was gezwollen en gisteren dus verwijderd voor onderzoek. Hij deed wat pijn, maar geen andere bijwerkingen zoals koorts, zweten of afvallen. Over een dikke week hoor ik de uitslag en over hoe en wat verder.

Ik ben dus thuis, de paracetamol doet wonder, nog steeds honger als een paard. Eerst de wandeling, daarna een dikke maaltijd.

Universiteit van Nederland

Ik weet eigenlijk niet meer hoe is het gekomen... Misschien via een link van LinkedIn... In ieder geval ben ik heel blij dat ik toch de Universiteit van Nederland heb ontdekt. UvNL verzorgt colleges in Amsterdam die verder uitgezonden worden via de website of hun YouTube-kanaal: "De beste hoogleraren van Nederland geven gratis college op internet. Elke werkdag komt er een nieuw college online, en elke week een nieuwe hoogleraar."

Sindsdien heb ik alles gezien wat nieuw geproduceerd was, colleges over neuropsychologie, arbeidspsychologie, migratie, taal, bewegingswetenschap en nog veel meer. Allemaal super interessant, verteld voor mensen van buiten die specifieke vak en toch heel goed begrijpbaar. UvNL bestaat blijkbaar al enkele jaren, dus ik moet veel inhalen.

Voor de liefhebbers van kennis in het algemeen.

Natte hond

Afgelopen dagen is best veel geregen en meestal wordt een hond echt vies: modder, bladen, gras, zand. Van alles en nog wat plakt aan zijn vacht. Dat brengt meestal sinkende geuren met zich mee. Raar genoeg, niet mijn hond. Ik vind zijn "natuurlijke" geuren geweldig en is voor mij een groot plezier met de neus in zijn vacht te "duiken" en hem te "snuffelen". Daar vind je inderdaad al die geuren van buiten.

Niet zo lang geleden is hij bij de trimster geweest en hij krijgt daar een douche en zo. Maar als hij thuis terug is, heb ik niets met die shampoo geuren, ze zijn zo niet-hond. Ik geloof niet dat de shampoo slecht is of zo, nee, ze bestaat denk ik niet.

Lekker dit natte seizoen, met prachtige natuurlijke geuren. Ik ga naar buiten!

Snelweg voor fietsen

Enkele jaren geleden, werkend voor een ingenieursbureau, bracht ik ter sprake een concept geheten "Snelweg voor fietsen". Nee, het was niet mijn idee, ik heb dat ergens in een krant gelezen, denk ik.

Een voorbeeld dat enkele jaren geleden niet bestond op GoogleMaps als fietsroute. Je kan in Amsterdam fietsen vanaf Schinkelbuurt ongeveer 10 km naar zuiden tot Beneluxbaan in Amstelveen. Je fiets op een fietspad zonder stoplichten, een echte snelweg voor fietsen, langs hele mooie plekken zoals Electrische Museumtramlijn Amsterdam, Olympisch Stadion Amsterdam, De Bosbaan, Amsterdamse Bos en verschillende Amstelveense hemparken.

In de lokale krant heb ik deze dagen gelezen over de eerste studies voor een snelweg tussen Kerkrade en Aken. Geweldig idee, vind ik! Stel: de afstand is 13 km en je rijdt op een elektrische fiets met ongeveer 25 km/uur. Dat betekent dat je binnen half uur ergens op je werk kan zijn, in Kerkrade of Aken, toch belangrijke economische centra in de Euregio.

Ik zou zeggen, doe maar, een mooi concept dit "Snelweg voor fietsen".   

Gelukt!!!

Het is gelukt, de chemo's zijn voorbij!!! Als ik terug kijk naar wat ik me in mei heb voorgesteld, kan ik zeggen dat het heel rustig is gegaan. Moderne geneeskunde, leeftijd, lichaam, voeding, het maakt eigenlijk niet uit welke van hen, meest waarschijnlijk allemaal samen. En dat is goed.

Wat zegt dat inmiddels gelezen review-artikel? Primary mediastinal large B-cell lymphoma komt meestal bij 30-ers voor; veel patiënten zijn al in stadium III/IV; grote kans op genezing. Nou, dat laatste zullen we zien ergens in februari, wanneer de grote PET-CT scan plaats zal vinden.

Hoe gaat het tegenwoordig? Mijn lichaam zou goed zeggen: in de 3-daagse fietstocht over de Belgische Eiffel naar de Mosel kon ik merken dat mijn longen goed deden, de rust in mijn hoofd was ook altijd aanwezig, ook kon ik heel goed in de benen voelen wanneer ik in de verzuring zat en vervolgens in controle was. Voor de rest: kleuren, geuren, eclair, bbq, zon, herfstbock, riesling, gepofte kastanjes; een heerlijke herfst zoals ik het nooit heb gezien.

Dank allemaal voor de liefde en ondersteuning van het afgelopen half jaar!!! Groeten uit Zuid-Limburg!!

Blackmail

Op een of andere manier heb ik vergeten om hier te schrijven over een bijzondere ervaring. Eens per maand ga ik een film bekijken in de Bibliotheek van de Klooster uit Wittem in het kader van Heuvelland Cinema. Maar in september was een andere film dan normaal vertoond, namelijk een stille film... met live piano begeleiding: Blackmail van Hitchcock. Van wat ik weet en heb gehoord, niet gebruikelijk, integendeel, eerder een bijzonderheid. Als je in het begin heel veel energie besteedt aan de pianomuziek, na tien minuten gaat dat voorbij en wordt de muziek deel van de film, je gaat van allebei genieten.

Kunstdagen Wittem:"Blackmail is een Britse speelfilm uit 1929, onder regie van Alfred Hitchcock. De hoofdrollen worden vertolkt door Anny Ondra, Sara Allgood en Charles Paton. Het verhaal is gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Charles Bennett. Het is de laatste zwijgende film die Hitchcock regisseerde. De geluidsfilm deed snel zijn intrede. Aanvankelijk werd de film opgenomen als stomme film. Halverwege de opnamen besloot men echter dat het de eerste volledig sprekende Engelse film moest worden.

Tijdens deze voorstelling wordt de stomme versie van de film vertoond, live begeleid op piano door Maud Nelissen. Zij studeerde cum laude af aan het Utrechts Conservatorium bij Herman Uhlhorn. Zij houdt zich sindsdien met bijna alle muzikale genres bezig en heeft veel affiniteit met het Franse repertoire. Haar specialiteit is het begeleiden van zwijgende films, waarmee zij een internationale reputatie heeft verworven. Maud Nelissen begon in dit genre bij het Nederlands Filmmuseum. Ze trad op tijdens festivals voor zwijgende films, onder ander in Italië, waar zij in 1999 samen met Chaplin’s eigen pianist-arrangeur Eric James een masterclass filmbegeleiding gaf. Maud Nelissen heeft tevens het filmorkest “The Sprockets” opgericht, een virtuoos ensemble dat garant staat voor fantastische filmbegeleidingen. In 2008 dirigeerde ze in de Komische Oper te Berlijn, met goedkeuring van de Lehár Estate haar partituur van “The Merry Widdow” van Erich von Stroheim. Deze muziek is gedeeltelijk gebaseerd op arrangementen van Franz Lehár en gedeeltelijk op Mauds eigen composities. www.maudnelissen.com"

Een God die straft

Eindelijk. Nu weet ik het. Ik weet waarom ik ziek ben geworden: geboet voor mijn zonden. De priester zegt: Je leeft in grote zonde, zonder in de kerk getrouwd te zijn, geen bekentenis van zonden, geen afstand van je zonden nemen. Of op zijn Roemeens: "Traiesti in pacat mare: nu esti cununat ortodox, nu te spovedesti, nu te cureti de pacate". Nu dat ik het weet, kan ik, eindelijk, rustig door. Wat ik nog steeds niet begrijp is waarom een God zijn mensen moet straffen, ik dacht dat het over liefde ging. Een mooi Limburgs voorbeeld heb ik niet zo lang geleden op televisie gezien, in de kinderen film "Hemel op aarde". 

Wat de artsen inmiddels zeggen is dat, na een nieuwe CT-scan, de lymfeklieren weer kleiner dan vorige keer blijken te zijn geworden. Ik weet inmiddels dat mijn type non-Hodgkin "Primary mediastinal large B-cell lymfoma"-heet, maar het reviewartikel hierover heb ik nog niet gelezen.

Na de zevende kuur moest ik bijna 24 uur slapen, zo moe was ik, maar inmiddels ben ik goed terug op aarde en ik kijk uit naar de laatste achtste kuur; eind oktober komt die. Tot die tijd genieten van de mooie herfstige kleuren en geuren hier in Zuid-Limburg.