Een God die straft

Eindelijk. Nu weet ik het. Ik weet waarom ik ziek ben geworden: geboet voor mijn zonden. De priester zegt: Je leeft in grote zonde, zonder in de kerk getrouwd te zijn, geen bekentenis van zonden, geen afstand van je zonden nemen. Of op zijn Roemeens: "Traiesti in pacat mare: nu esti cununat ortodox, nu te spovedesti, nu te cureti de pacate". Nu dat ik het weet, kan ik, eindelijk, rustig door. Wat ik nog steeds niet begrijp is waarom een God zijn mensen moet straffen, ik dacht dat het over liefde ging. Een mooi Limburgs voorbeeld heb ik niet zo lang geleden op televisie gezien, in de kinderen film "Hemel op aarde". 

Wat de artsen inmiddels zeggen is dat, na een nieuwe CT-scan, de lymfeklieren weer kleiner dan vorige keer blijken te zijn geworden. Ik weet inmiddels dat mijn type non-Hodgkin "Primary mediastinal large B-cell lymfoma"-heet, maar het reviewartikel hierover heb ik nog niet gelezen.

Na de zevende kuur moest ik bijna 24 uur slapen, zo moe was ik, maar inmiddels ben ik goed terug op aarde en ik kijk uit naar de laatste achtste kuur; eind oktober komt die. Tot die tijd genieten van de mooie herfstige kleuren en geuren hier in Zuid-Limburg.