Vive le velo!

Meestal zijn we de afgelopen jaren met zomervakantie in België geweest. En in die tijd heb ik niet meer gekeken naar de "Avondetappe", maar naar de Belgische equivalent "Vive le velo". Dit jaar zijn we niet in België met de zomervakantie, maar in Nederland. De NOS heeft een nieuw programma "NOS Studio Tour". Desondanks, kan ik nog steeds naar mijn favoriete "Vive le velo" kijken. Sporza zet alle uitzendingen op haar website en die zijn beschikbaar ook in Nederland.

Karel, de presentator, heeft gasten van de wielrennen of van buiten, Belgen en Nederlanders. De verschillen zijn immens tussen de "NOS Studio Tour" en "Vive le velo": in België wordt heel veel gepraat met en over de gasten over hun drive en passies, heel veel over het verleden, het stukje "Touristique" vind ik altijd heel goed gemaakt, chet lijkt alsof de etappes een aanleiding zijn, maar niet het doel. Een ander verschil is dat je duidelijk merkt wanneer een Nederlander de gast is: hij praat hard, hij geeft duidelijk zijn mening, hij is altijd heel serieus; prachtig om de cultuurverschillen te zien.

Bedankt Sporza, bedankt Karel, voor weer een mooie belevenis van de Tour de France. Vive le velo!!!

Groeten uit ZUYD-Limburg

De afgelopen weken hebben weer laten zien hoe leuk ik het vind om op school te zijn. De gelegenheid waren de afstudeersessies van onze studenten. Wel met twee studenten begonnen aan hun afstudeertraject, maar helaas kon het niet afmaken; de laatste weken hebben ze een andere begeleider gekregen. Toch vond ik het belangrijk om aanwezig te zijn en mijn rol was niet alleen om "publiek" te spelen, maar om iets toe te voegen aan die sessies. Zo kon ik wel iets nuttigs zeggen over het eerste grote deel van hun werk. Uiteindelijk heb ik het vertrouwen dat niet alleen ik het leuk vond, maar ook dat de jongens dat erg waarderen.

Grappig was bij de diplomauitreiking te foto's te zien. Iedere begeleider houdt een korte speech over zijn student en ik mocht dat ook doen. Daarna staan de student en zijn begeleider samen glimlachend op de foto. Als je naar de foto's van de maart sessie kijkt, zie je een Man met een bos haar, afgelopen sessie was dat helemaal weg, een andere iemand lijkt hij in een keer.

Ook heb ik veel collega's gezien de afgelopen weken. Samen hebben we op een avond ook een kookworkshop meegemaakt. Heel gezellig samen koken en natuurlijk opeten. Bij de diplomauitreiking, het afsluiten van het schooljaar, ook veel mensen gezien en gesproken. Heel bijzonder om een dergelijke groep collega's te hebben!!

Jonge God

Het is toch bijzonder om een in een korte tijd te landen in een wereld die je niet kent. Je bent niet gewend met de nieuwe normen en waarden, je bent niet gewend met het nieuwe functioneren, je kijkt in de spiegel en zie jezelf weinig of niet meer.

Je zit een keer onder infuus bij een chemokuur en de wereld wordt in no time een andere. De huid van je hoofd doet een beetje pijn, doet een beetje meer pijn, en ik één keer gaat je haar weg. Belangrijk? Ja, je was altijd trots dat je haar gezond was, dik, zwart... aanwezig. Nu is het in een keer weg. Helemaal. In de spiegel zie je een "andere iemand". Of zoals iemand zei, een dag een boef, een dag een boeddhistische monnik, maar niet meer Jij.

Na twee weken ziekenhuis val je meer dan 10% van je magere gewicht af, iedere stoel doet pijn, en het beeld van de sportieve en gespierde jonge man verandert in een keer in een lichaam met huid en botten. Ondanks je als een paard eet, komen de kilo's heel langzaam een voor een terug en de six-pack helemaal niet meer terug.

Je kijkt naar je vingers en je kon het niet geloven dat het huid krimpt, rimpels komen bovenop. Je ziet voor jouw ogen foto's met oude mensen en hun gekrompen huiden, je kijkt naar je handen en je realiseer je dat je heel snel dichterbij komt van die beelden.

Al deze signalen bij elkaar vertellen niet alleen dat de chemo zijn werkt doet, maar ook dat je versneld lichamelijk ouder wordt. Als het over half jaar de kanker verdwijnt, ben je toch heel blij deze prijs te betalen. Je bent anders ouder geworden...

XXL

Als je op de negende verdieping van Atrium MC zit, kan je een beetje alle kanten op kijken. Met een kamer op noord, zoals ik had, kijk je naar al de andere gebouwen, maar je hebt een geweldig zonsondergang, met een kamer op zuid krijg je veel groen, maar ook een dikke parkeerplaats. Als je, zoals ik, veel probeer te lopen, kom je op de kopse kanten van het gebouw en kan je naar een stuk snelweg kijken, maar ook naar veel groen. Door naar de snelweg te kijken en zich te vragen waar al die mensen naartoe haasten, heb ik ook bekende plekken ontdekt, zoals het Parkstad Stadion. Daarnaast staat zo een reclamepal die je van overal kan zien, dit met o.a. een grote reclame voor Burger King. Als je ziek bent en de hele dag alleen boterhammen moet eten, klinkt de vette Burger King als muziek in de oren. Je kan niet naartoe en met een taxi heen en terug is ook geen oplossing. Gelukkig ben ik al bijna twee weken thuis en thuis zijn brengt met zich mee ook een ander gevoel. Huilen dat alles hier in Zuid Limburg zo mooi is, hoort zeker bij. Bloemetjes, groen, hond, vriendin, wenskaarten van bekenden, alles maakt het dat je opknapt en langzamerhand je je beter voelt en veel meer kan. Waaronder veilig auto rijden. Na maaltijdsalades en andere maaltijden herinner je je die grote reclame van Burger King. Het plan is duidelijk: goede timing, de allerdikste xxl menu en veel friet. Alsof je voor weken niet hebt gegeten, alsof je nooit cola hebt gedronken, alsof... Nee, niet van de hamburgers, ben ik inmiddels beter zodat ik kan lopen naar de bakker, wandelen met F., fietsen voor kersen, aardbijen en asperges naar de landwinkel, maar ook voor medicijnen naar de apotheek in Vaals. Ik kan ook boodschappen doen, ik kan ook koken, het klinkt alsof alles opgelost zouden zijn... Het is waar dat de artsen in Maastricht geen nieuwe rare dingen hebben ontdekt, het is waar dat met mijn longen best goed gaat (ja, de lymfeklieren staan niet meer zo in de weg), maar er komen nog zeven chemokuren het komende half jaar. Wat doet dat met mijn lichaam, hoe ga ik erop reageren? Een deel van het antwoord krijg ik na de chemo van aanstaande maandag. Drie weken daarna tot chemo nummer drie om te observeren. Het vertrouwen dat het goed zal gaan is op dit moment bij ons allebei.

Heuvelland Cinema

In een periode van werkloosheid ging ik naar de bioscoop soms twee keer per week. In Eindhoven bijna iedere week. De film staat dus hoog op mijn lijst van plezierige bezigheden.

Het contact met de filmwereld heb ik verloren door de keuzes die ik moest maken, bijvoorbeeld om te sporten. Niet echt spijt van gekregen, maar toch heb ik dat gemist.

Nu in het zuiden van het land heb ik met veel plezier een bijzonder bioscoop ontdekt. Heuvelland Cinema heet dat en toont films in de bibliotheek van de Klooster van Wittem. Mooie ambiance, mooie voorstellingen, leuke mensen. Een keer per maand (echt handig om nooit te missen) komen ongeveer honderd mensen naar een voorstelling te kijken en een praatje te maken. De opbrengsten gaan naar een goed doel.

Blijkbaar is Heuvelland Cinema bezig met zijn zesde seizoen. Ik sta al vast op de lijst!

Les moments de plaisir

Ja wel, op een zondag ochtend vroeg naar de markt in Aubel gereden, zonnetje op gezicht. Kaasjes, worst, Limousine-biefstuk, paté, confiture, alle lekkernijen... Als afsluiting langs de patisserie Jean Pierre. Wat komen al die mensen zo vroeg 's ochtends voor? Broodjes, croissants, echte luxe tarten en... ja, ja... eclaire!! Snel naar huis rijden en, met een glas champagne, genieten van "les moments de plaisir". Mmm... heerlijk...

Oh... Bell...

Ligt op de kaart zo een stad/dorp, maar wat moet je ermee? Zou zeker niet van mijzelf naartoe gaan. En toch...

Bij toeval in de buurt, in een schitterende omgeving. Lunch in een café op het plein. En verder... langs de patisserie. Oh, wat een luxe! Lekker uitzien ook! Het verhal vertelt dat ze ook in Maastricht een tijdje actief zijn geweest, maar zonder succes. Op zondag is een andere parel om de hoek: de streekmarkt. Met kaas, worst, groenten, jam, cider, bier, alles uit de streek. En de patisserie die al om 6 uur!!! geopend is. Ja, ja, België!!

Ik kijk echt naar uit om op een zonnige ochtend vroeg naartoe te rijden, heel veel geld uit te geven en vol terug te komen met alle lekkernijen en pas daarna te ontbijten, liefst met een eclair en een glas champagne!!

Oh, ja, Aubel heet dat pareltje...

Nog meer lente!!!

Hoe heerlijk is dat, om thuis te komen en nog steeds met de hond in de achtertuin te kunnen spelen!!! Begin januari was de zonsopkomst op 8u48 en zonsondergang op 16u39, maar nu zijn ze 8u03 en 17u46. Straks, op 1 maart worden ze 7u27 en 18u19. Hoe heerlijk is dat!!!

Democratie... alleen als dat bij ons past

Verkiezingen in Griekenland. Vrij, democratisch, zonder incidenten. Een volk kiest democratisch zijn eigen leiders. En toch: waarschuwingen van tevoren, harde taal daarna. Nee, de grote "democraten" waren niet blij. De verkiezingen zijn gewonnen door iemand anders, door een "extreme linkse" partij. Maakt helemaal niet meer uit of de verkiezingen democratisch waren of niet, het klinkt alsof  het volk  niet mocht kiezen. Van de "democraten"...

Dat die mannen namens een democratisch volk spreken, dat ze eigenlijk prachtig Engels spreken is helemaal niet opgemerkt, wat telt, ook in de "democratische media", is dat ze "extreem links zijn".

Democratie op zijn best, zou ik zeggen...

Blaffen... Doen mensen het ook?

Als mijn hond iets ziet dat hij niet begrijpt, bij voorbeeld een flitsend licht in het donker, stopt hij om te kijken. Neus in de lucht. Staart omlaag. Stijf. 

Als dat nog steeds niet verklaard is, komt hij dichterbij staan, kijkt naar mij... en als dat nog steeds niet voldoende is, begint hij te blaffen. Hij begrijpt de situatie niet, dus hij blaft. Niet te veel, eventjes.

In de laatste tijd heb ik dezelfde opgemerkt bij de mensen: als ze iets niet begrijpen, beginnen ze te 'blaffen'. Zij meteen...