Het is toch bijzonder om een in een korte tijd te landen in een wereld die je niet kent. Je bent niet gewend met de nieuwe normen en waarden, je bent niet gewend met het nieuwe functioneren, je kijkt in de spiegel en zie jezelf weinig of niet meer.
Je zit een keer onder infuus bij een chemokuur en de wereld wordt in no time een andere. De huid van je hoofd doet een beetje pijn, doet een beetje meer pijn, en ik één keer gaat je haar weg. Belangrijk? Ja, je was altijd trots dat je haar gezond was, dik, zwart... aanwezig. Nu is het in een keer weg. Helemaal. In de spiegel zie je een "andere iemand". Of zoals iemand zei, een dag een boef, een dag een boeddhistische monnik, maar niet meer Jij.
Na twee weken ziekenhuis val je meer dan 10% van je magere gewicht af, iedere stoel doet pijn, en het beeld van de sportieve en gespierde jonge man verandert in een keer in een lichaam met huid en botten. Ondanks je als een paard eet, komen de kilo's heel langzaam een voor een terug en de six-pack helemaal niet meer terug.
Je kijkt naar je vingers en je kon het niet geloven dat het huid krimpt, rimpels komen bovenop. Je ziet voor jouw ogen foto's met oude mensen en hun gekrompen huiden, je kijkt naar je handen en je realiseer je dat je heel snel dichterbij komt van die beelden.
Al deze signalen bij elkaar vertellen niet alleen dat de chemo zijn werkt doet, maar ook dat je versneld lichamelijk ouder wordt. Als het over half jaar de kanker verdwijnt, ben je toch heel blij deze prijs te betalen. Je bent anders ouder geworden...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten