Meester

Ooit is tegen mij verteld dat je, als je iets heel groots wilt bereiken, een hele goede mentor moet hebben. Ik heb nagedacht, maar ik kon geen antwoord geven, ik wist het gewoon niet.

Dezelfde vraag heb ik enkele weken later aan een goede vriend gesteld, ter discussie. Een uur en enkele biertjes later waren we nog niet uit. Ons punt was: oké, ik kan goede mentor naast mij nodig. Mijn voorbeeld was van mijn begeleiders tijdens de Lerarenopleiding. De ene begeleider wist mij vertrouwen te geven en de juiste vragen te stellen zodat ik overal straalde, als student en als docent; het resultaat was een 9. De andere begeleider wist mij te ondersteunen, maar de uitstraling was er nooit geworden; het resultaat was goed, een 8, maar geen 9. Wat maakte het verschil? Hoe kon ik bij de ene uitstralen en bij de andere niet? Nog steeds geen antwoord.

Het uiteindelijke resultaat, na heel hard werken, is een 8,5; heel goed, maar niet goed genoeg voor een cum laude. Kans gemist om te excelleren, of toch zonder een hele goede mentor geen groots bereik?

Vliegtuigen voor banen

Enkele weken geleden stond in de krant een bericht dat ook mensen zijn die tevreden zijn met de komst van meer vliegverkeer vanuit Maastricht. De reden? Meer banen. Anderen zijn niet tevreden wegen de toerisme. Als iemand die dichtbij Schiphol heeft gewoond, weet ik wat de geluiden van de vliegtuigen betekenen en hoe ze in een zeer korte tijd een hele regio kunnen verpesten.

Maar goed, je kan de anderen blijkbaar met stilte en schone lucht niet overtuigen. Wat ik helemaal niet begrijp is waarom een vliegveld in Maastricht überhaupt moet zijn. Als ik op een kaart kijk, dan zie ik de volgende vliegvelden binnen een straal van ongeveer 100 km: Eindhoven, Köln-Bonn, Liège, Charleroi. Alle richtingen, wat je maar wil, binnen één uur bereikbaar. Wat kan ik van maken?

In plaats van te investeren in banen die je onderscheiden van de concurrentie, zet je een vliegveld neer die een hele regio verpest. Om niet te spreken over de vervuiling, zoals NRC meldt: "Als een Boeing 747 opstijgt, komt evenveel fijnstof vrij als van een miljoen vrachtwagens". Prachtig land!!   

Buiten onderwijs? Liefst niet.

We hebben een nieuwe regering met D66 als een onderwijs partij, maar enkele maanden geleden heb ik voor het eerst gedacht om het onderwijs te verlaten.

Bij Z. was ik voor het eerst zonder pardon genaaid: je werkt je kapot, zonder avonden of weekends, en je wordt zomaar - met leugens - op straat gezet. Twee jaar later hoor ik via-via over burn-outs en mensen die, net zoals ik, op straat werden gezet. Iedereen moet flexibel zijn, alleen de mensen die een (financiële) puinhoop van hebben gemaakt zitten op hetzelfde plek. Vast, natuurlijk.

Daarna T. De directeur geeft me geen contract, ik moet het onder mijn stage doen, ondanks ik twee klassen volledig draai. Volgens haar is het niet in mijn voordeel. Alleen op aandringen van anderen denkt ze eventueel mijn reiskosten te vergoeden. Later wordt het een stagevergoeding.

Als laatste, F. Met de directe leidinggevende en collega’s klikt het, ik voel me welkom en ik kan zijn van toegevoegde waarde voor de opleiding. Maar het komt ook een arbeidsvoorwaardengesprek. Over salaris hebben we niet zo veel te praten, vind ik minder interessant. Daarna komt het contractvorm aan de orde. In de advertentie staat “Tijdelijk met uitzicht op vast”, maar de manager bedrijfsvoering zegt: “Nee, hier wordt het eigenlijk tijdelijk bedoeld”. Echt! Liegen! In your face! Deze persoon zie ik nooit meer, maar ze bepaalt eigenlijk de samenwerking tussen onderwijsprofessionals, de teamleider heeft op deze school blijkbaar niets te zeggen. Het lijkt alsof ik hier met een bedrijf te maken heb (ze hebben een manager bedrijfsvoering) en niet met een onderwijsinstelling (de teamleider heeft niets te zeggen). Hier maakt men gebruik van een machtpositie en, tegelijkertijd, klagen ze dat ze niet voeldoende docenten kunnen vinden. Tja, in mijn situatie, ben ik bijna verplicht om deze manier van werken te accepteren. Wat ze zich niet realiseren is dat mijn enthousiasme al voordat ik ben begonnen een beetje op is. Wetend dat ik over een jaar zomaar op straat gezet kan worden, ga ik twee keer nadenken voordat ik meer doe dan wat van mij minimaal verwacht wordt; ik besteed een deel van mijn tijd en energie om naar een andere baan te zoeken, wat ik doe doe ik eigenlijk om mijn baan te behouden. 

Belachelijk eigenlijk, maar niet meer dan normaal indien je je als professional opgelicht voelt.

Ik zou het heel heel jammer vinden, maar afhankelijk van mijn ervaringen het komende jaar, overweeg ik om buiten het onderwijs te stappen. Ik doe best goed met mijn opleiding, maar als ik me continu opgelicht voel, vraag ik me af waarom ik dat zou blijven doen. Inmiddels ben ik 40+ en ik heb ook behoefte aan stabiliteit en een “thuis”-gevoel.

Asfalt overal... niet voor mij

Enkele weken geleden moest ik met auto voor een conferentie naar Noordwijkerhout in provincie Zuid-Holland. Vanzelfsprekend kom je vanuit Zuid-Limburg door het hele land heen. Ik heb al lang de idee dat Nederland veel te druk is en ik klaag soms over het gebrek aan ruimte in Zuid-Limburg, maar, na een tijd niet meer geweest te zijn in de Randstad, ben ik volledig van overtuigd dat ik terug niet meer zou willen. Als je in de auto zit, zie je overal alleen maar asfalt. Op een moment was het zo treurig, dat ik me afvroeg hoe is het mogelijk om te willen leven in een dergelijke omgeving. Aan de andere kant kan ik me voorstellen dat, als dit jouw dagelijkse omgeving is, je niet meer weet hoe het anders kan en wat je eigenlijk mist. Echt onvoorstelbaar! In die drukte wil ik niet meer terug!!!

Dezelfde man... verschillende etiketten

Het verschil voelde ik meteen: dezelfde persoon, dezelfde deskundigheid en toch anders, afhankelijk van de omgeving. Op school was men inhoudelijk niet zo sterk, te veel fouten, waardoor de discussies vaak over de inhoud en de misconcepties gingen. Dan merk je dat je toch boven de anderen zit, ondanks hun lange ervaring. Dat voelt af en toe vreemd, omdat je tegen een bepaalde schoolcultuur komt te staan én je wil je jezelf niet boven de anderen zetten.

Dan ga je naar een andere school, een ingenieursopleiding, waar men inhoudelijk sterk is. Alleen gebeurt hier iets anders: didactisch is men hier zwak. In de discussies kom je snel achter dat men ook minder geïnteresseerd is in didactiek. Ze praten over “kennisoverdracht” alsof je een cd op een tafel zet en zegt tegen iemand “Dit is hem. Ik heb je alles verteld. Succes!” Het denken over het leren en de studenten in plaats van kennis op de eerste plaats zetten is niet vanzelfsprekend.

Allebei situaties zijn confronterend omdat de twee werelden, inhoud en didactiek, veer uit elkaar zijn. Natuurlijk zijn er overal accenten of interesses, maar als de verschillen groot zijn, moet men eerst bewust worden van deze verschillen een daarna ze aanpakken.

Luxemburg

We hebben gezegd om toch dichterbij het huis te gaan met vakantie en, tegelijkertijd, nieuwe plekken te gaan ontdekken. Daardoor hebben we voor de herfstvakantie voor Luxemburg gekozen.

Luxemburg kende ik van de fietsvakanties en het leek me leuk om een keer van dichterbij te gaan kijken. Daarom hebben we gekozen voor een dorp dichtbij Wiltz. Eerst voor een week.

We hebben geluk gehad om een week lang van volle zon te mogen genieten. Lekker buiten liggen en lange fietstochten maken.

Luxemburg is toch bijzonder: een rijk land, mooie landschappen en goede toeristische faciliteiten, maar toch heel leeg qua aantal toeristen. Inderdaad is Luxemburg niet spectaculair, dat verwacht ik van andere strekken, maar toch. Je kan goed fietsen, mooi wandelen in een rustige omgeving én goed eten. Voor mij waren enkele fietspaden heel goed geregeld, maar die dorpen zijn niet zo aantrekkelijk zoals de Belgische dorpen bij voorbeeld; ze hebben niet die charme van een beetje arm, ze zijn een beetje te strak voor dorpen.

Een fietstocht rond Lac de la Haute-Sûre was voor mij heel spectaculair, ook omdat rond die tijd een belangrijke weg afgesloten was, alleen fietsers mochten langs. Denk erover na: een weg rond een grote meer, alleen voor jou. Heerlijk!

Luxemburg? Ik weet het nog niet. We gaan zeker nog een keer, ik ben nog steeds nieuwsgierig naar andere dorpen en fietspaden, maar of het een liefde voor een lange termijn wordt, dat durf ik nog niet te zeggen.   

Groene gemeente, toch?

Geachte mevrouw/heer,

Enkele weken geleden heeft u samen met Gemeente Gulpen-Wittem een brief naar de staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu tegen de mogelijke geluidsoverlast veroorzaakt door grotere vliegtuigen op MAA. Ik ben persoonlijk heel blij met uw brief en ik ondersteun hem van harte. Ik vraag me af of u ook een brief naar uzelf en naar de Politie gaat sturen met daarin hetzelfde thema, de geluidsoverlast, veroorzaakt dit keer door de auto's die iedere avond razen door de dorpen van het Heuvelland met veel te grote snelheden en met o.a. geluidsoverlast als gevolg?

En als we toch over een groene gemeente praten, heb ik nog een vraag hierover. Iedere dinsdag worden op de Vaalse markt voor iedere wortel en ieder bosje peterselie gevraagd en ongevraagd gratis plastic tasjes verdeeld door de kraamhouders. Dit is landelijk verboden én tegen een goed voorbeeld van een groene gemeente. De gemeenteambtenaren hoeven niet eens naar buiten te gaan om dit waar te nemen, ze kunnen gewoon uit het raam kijken. Houdt u u hier aan de afspraken? Hoe?

Met vriendelijke groeten.

Van Amsterdam naar Rome (deel 2) - Basel

Ik heb beloofd een verhaal over Basel, omdat hij zo bijzonder was.

Het is heel mooi dat, als je vanaf noorden komt, langs een kanaal, je in een driehoek kom met twee bruggen: één tussen Frankrijk en Duitsland en één tussen Duitsland en Zwitserland. Natuurlijk konden we het niet laten om een Frans bier op het laatste Frans terras in Frankrijk te drinken en meteen daarna een Duits bier op het eerste terras meteen over de brug.

Ik heb T. gevraagd of we geen paassporten bij de hand moeten hebben, maar je merkt eigenlijk niets als je Zwitserland binnen komt; maar één grote brug over de Rijn. De Rijn is daar groot, maar je ziet nauwelijks boten omdat... de Rijn begint bevaarbaar te zijn pas vanaf Basel.

’s Avonds, na een lekkere douche, zijn we naar de stad gegaan om rond te kijken en iets te eten. We kwamen tegen een filmavond op het plein, waar de mensen goed gekleed naar binnen liepen met een kaartje in de hand. Na een korte vraag zijn we wijs gemaakt dat die kaartjes eigenlijk voor de bühne waren, we waren meer dan welkom, mét een ter plekke gekregen kaartje. Een hele grote plein met een nog groter scherm was omgetoverd in een bioscoop, met rondom kleine tentjes met (wereld)eten en drinken. Voor ons was indrukwekkend dat, ondanks een gratis film midden op een week, de plein bijna vol was met heel goed geklede volwassenen die zich ook exemplarisch gedroegen. De film was ook hilarisch, een soort absurdistische “The Big Lebowski” in het lokale dialect.

Later, na de film, hebben we gekozen voor wat leek op een uitgangsbuurt, bij café de Zwarte Beer. Daar kon je net zo goed in Euro of Franc betalen, geen enkel probleem. Het was super gezellig, hele rustige mensen en, om 11 uur precies, liep iedereen keurig naar binnen (buiten was het niet meer toegestaan te zitten). Op de weg terug, ondanks de rustige straten, geen schurende taxi of asociale bmw gezien, echt opmerkelijk.

De volgende dag heb ik meneer Tinguely ontdekt en zijn kunststukjes. Maar wat ik echt indrukwekkend heb gevonden waren de mensen rond de Rijn. Ondanks de bruggen, kan je de Rijn ook oversteken met kleine vaporetto’s die alleen de kracht van het waterstroom gebruiken, vast zittend aan een kabel. Een oever is in een lange strand omgetoverd. Mensen gaan ver weg stroomopwaarts, zetten hun kleding in een waterdicht zaak, maken ze die vast aan hun lichaam en laten ze zich zakken met het waterstroom voor enkele kilometers; ze gaan eruit waar ze maar zin in hebben. Het is indrukwekkend om hordes mensen te zien drijven met het water mee.

 
In de twee dagen heb ik Basel als een hele chille stad ervaren: welvaart, maar ook rustig en met goede smaak.

Van Amsterdam naar Rome (deel 2)

In het najaar van 2015 heb ik een eerste stuk van de fietsroute tussen Amsterdam en Rome gefietst samen met T. Het was tussen Maastricht en Wasserbillig in Luxemburg, omdat we daarna richting Trier gingen. Het was voor mij voor de eerste keer door de Hoge Venen (fantastische uitzichten) en de Oostkanton. Een zware stuk toen (de chemo's waren aan het werken), maar nu dachten we dat we de laatste dagen van de zomervakantie kunnen gebruiken om een tweede stuk samen te fietsen, tussen Wasserbillig en Basel in Zwitzerland, ongeveer 450 km.

Karten bestudeerd, fietsen geprepareerd, tent en slaapzak erop en met de auto naar Wasserbillig. We zijn heel vroeg begonnen, waardoor we al om 10 uur op de fiets zaten naar het zuiden. De eerste stuk loopt langs de Moezel, maar de uitzichten zijn minder spectaculair dan tussen Trier en Koblenz. In Schengen hebben we een stopje gemaakt om EU te vieren, maar we hebben kort daarna de Moezel verlaten. Als ik thuis aan Quiche Lorraine dacht, dacht ik altijd aan een mooi Frans landschaap, maar dit stukje Noord-Frankrijk is eigenlijk best arm. Je zit dorpen met de helft van de huizen verlaten, terwijl de andere helft dikke huizen laat zien; een beetje tegenstrijdig. Door Lorraine te fietsen heb ik ook begrepen waarom zo veel vet in het eten zit, namelijk de boeren te voorzien van energie en koubescherming.

Na de bijna 100 km van de eerste dag zijn we aan de tweede dag begonnen met het idee om Saverne te bereiken, een wat grotere stad aan de rand van de Alsace. De bedachten 120 km werden uiteindelijk 145 km, maar we hebben tegen de avond ons doel bereikt. Het landschap was grotendeels hetzelfde, maar ook heel bijzonder mooi langs het Canal du Rhone au Rhin, alleen kon je merken dat je dichterbij een welvaart deel van het land kwam. Diep in de Alsace, op de deerde dag is echt spectaculair geworden: tussen de wijngaarden fietsen, de hellingen erop en eraf, is best indrukwekkend. Je ziet mooie dorpen, je ruikt en proef de druiven, je weet dat het werk wordt beloond met lekkere wijnen. En dat was het ook. 's Avonds lekker eten en wijnen drinken (Crémant, Riesling én Gewürztraminer).

De vierde dag is meteen met een straf begonnen, de eerste 10-15 km waren echt heuvelachtig, maar we hebben rustigaan de heuvels achter ons gelaten om Basel te bereiken. In totaal dus mooie 450 km gefietst. Over Basel komt een ander verhaal.

Wat staat nog te wachten? Misschien een deerde en een vierde deel richting Rome. Maar misschien eerst een Maasroute. Wie weet, er zijn zo veel mogelijkheden om mooie fietstochten te maken...  

Roer Oever Fietspad

Het is begonnen met een stukje in De Limburger dat beschrijft hoe rustig en mooi langs de Roer fietsen is, in drie landen (België, Duitsland en Nederland) rustig fietsen. Ook een belangrijk argument uit de krant: "Je fietst tenslotte langs de bedding van de rivier, dus steile klimmetjes en afdalingen hoef je niet te verwachten". De auteur heeft slechts 45 km uit de totale afstand van 170 km.

Toen ik in de lentevakantie enkele dagen vrij had, dacht ik meteen de hele route in drie dagen af te hebben: eerst naar Malmedy via een mooie en bekende route door de Hoge Venen met Botrange als hoogste punt, om pas daarna aan het echte Roer Oever Fietspad te beginnen. Malmedy heb ik best snel bereikt (70 km) en dezelfde rustige dag kon ik rustig een biertje drinken in het centrum. een middag in Malmedy was prettig, rustig wandelen en rondkijken.

De tweede dag stond een langere stuk op het programma, vanaf Malmedy via Monschau naar Düren. Fantastisch mooie route. Alleen wat de auteur niet zei, omdat hij nooit in de buurt is geweest, is dat je kilometers lang moet draaien en keren, omlaag en omhoog, langs de Rursee. Helemaal fantastisch, maar doodvermoeiend en niet "steile klimmetjes en afdalingen hoef je niet te verwachten"... Doodmoe ben ik in Düren aangekomen, een best lelijke stad, eerlijk gezegd.

De derde dag heb ik alleen langs de rivier gefietst, heel groen allemaal en rustig voor fietsers. Hele mooie route. Gelukkig is Jülich en wat mooiere stad en een goede gelegenheid voor een kopje koffie. Langs het water tot Roermond is zeker prettig. In Roermond de trein gepakt naar huis, lekker handig.

Conclusies? Fantastische route in het groen, via Hoge Venen naar Malmedy een goede leuze, tweede dag de tijd nemen en niet stoppen in Düren, maar misschien een andere keuze maken. Voor enkele dagen weg, dichtbij huis, in Euregio, een hele goede keuze!