Goed nieuws

"Ik heb goed nieuws." Zo is mijn gesprek met mijn arts vandaag begonnen. "Ik zie niets op de PET, ik zie niets op de CT. Dat betekent dat je schoon bent." Inderdaad goed nieuws. Ik kan nog verder naar voren kijken. Ik ben al stiekem begonnen, maar dat ter zijde. Wat gaat nog gebeuren? Ik blijf lief voor mijn lichaam en ik blijf naar luisteren. Over drie maanden controleert de arts de bloedwaarden en mijn lichaam opnieuw. Geen bericht van mij de komende periode is goed bericht dus :-)

Nog een keer hartelijk dank voor jullie ondersteuning van afgelopen tijd!!!

Groeten uit Zuid-Limburg.

ROW - Weer met een Willem III t-shirt aan

Intro: ROW is een driekampenwedstrijd in Maastricht. 1km Roeien, 250m sprinten en vervolgens een 2km ergometerrace. G.T. ontving in ‘zijn’ Limburg zijn oude WIII-ploeggenoten.

Regen, veel regen in de week voor de driekampenwedstrijd. Lopend op de Sint Servaasbrug in Maastricht op een maandagmiddag staat het waterpeil hoog en neemt de Maas, komend vanuit Frankrijk, veel water mee. Ik denk aan de volgende uitslag: 250 meter in 30 minuten; 1 kilometer in 1 minuut. In het weekend van de wedstrijd blijkt het waterpeil gelukkig laag genoeg zodat de ROW-wedstrijd door kan gaan.

Bijna twee jaar gelden verhuisde ik naar Zuid Limburg en nu is mijn voormalige Willem III-ploeg op (roei)bezoek. Mijn gezondheid was een beetje gebrekkig tot voor kort en de wedstrijd in het Zuiden leek iedereen een mooie gelegenheid elkaar weer eens te zien. Ik zal meedoen als stuurman van de mannen die ik in Amsterdam coachte.

Het is bijzonder plezierig om de mannen weer te zien – alle verhalen over kinderen, verhuizingen, roeiwedstrijden en Willem III. De patronen die in het passieve geheugen zijn opgeslagen (opwarmen, commando’s, aanmoedigen, afkoelen) komen bij de race als een reflex waar niet naar gezocht hoeft te worden naar boven. Ba, Mi, Ma, Bt en ik hebben na lange tijd weer een wedstrijd samen en: niet zonder succes. Na alle correcties – overal zijn correctiefactoren van toepassing: leeftijd, gewicht, geslacht, type boot – wordt Mark 15^de ‘overall’ en gaan wij met de cup voor ‘Beste buitenlandse ploeg’ naar huis. Hier wordt iedereen van buiten Limburg ‘buitenlander’ genoemd.

De wedstrijddag werd afgesloten met een barbecue en (uiteraard in Limburg!) dans. En mannen, volgend jaar hebben we een titel te verdedigen! Winnen brengt verantwoordelijkheid met zich mee.

Het blik is nog niet te bewonderen in de kast bij Willem III, maar dat zal binnenkort wel het geval zijn.

Schrikvrij

Stel je voor: je wandelt op een gewone avond, je wilt niezen, maar je kan dat niet volledig doen. Iets in je kaak doet pijn. Je begint te voelen wat er kan zijn en je ontdekt iets rond die pijn doet.

Dat is meteen alarm: niet zo lang geleden was een klier het eerste signaal van activiteit. Op maandag ochtend meteen de dokter gebeld en, omdat ik die dag bij toeval naar het ziekenhuis moest, kon ik meteen met haar praten. Inderdaad, heb ik haar het hele verhaal verteld en door haar laten controleren; volledig, ook op andere gevaarlijke plekken. Resultaat: een speekselklier die inderdaad een beetje gezwollen was. De bevrijdende woorden: Niets aan de hand, geen zorg!

Met schrikvrij en met een lekkere vlaai, gelukkig terug naar huis.

In de waar

Wanneer is het begonnen? Misschien gisteren avond wanneer ik heb gehoord dat een voormalige collega toch geen vast contract heeft gekregen, ondanks twee keer mondelinge toezegging? Of toch misschien vanmiddag met het speciale bier ter gelegenheid van het 1000 jarige bestaan van ons dorp?

Het is hoe dan ook duidelijk dat ik in de waar ben, ik begrijp het niet meer zo goed. Op radio een jonge ondernemer roept hard "Geen vakantie in de bijstand, eerst solliciteren!" In NRC twee 50-plussers die na meer dan 200 brieven nog steeds geen baan hebben; kansloos verplicht solliciteren. Beloofde voor een baan en daarna toch op straat liggen. Leugens, respectloos gedrag. Wanneer leren ze om eindelijk de mensen te respecteren? Ik weet het niet. Gebeurt het met mij net zo, nu na een lange ziekte periode, dat iedereen een etiket op mijn voorhoofd plakt en ga ik kansloos op zoek naar werk bij een school? Wanneer ben je eigenlijk voor jouw hele leven goed genoeg op de arbeidsmarkt, bestaat het een recept? Is dan nog steeds jouw fout dat je niet succesvol bent? Wat is er mis me met het willen van een zeker bestaan? Mag ik geen recht hebben op het kopen van een huis?

Misschien is het goed als ik eigenlijk de krant dicht doe en de radio uit. Gewoon op pad gaan en met mensen praten. Niet gek laten maken door de buitenwereld, maar praktisch kijken wat de wereld voor jou kan betekenen. Direct. Nu.

Ik ben in de waar, ik weet het even niet.

Integreren

4 mei, de Dodenherdenking. Ondanks ik niet echt sterk ben, wil ik toch graag naar V. om de ceremoniën bij te wonen. Dus maar met de bus dit keer. Heel fijn geweest, met een boodschap van de burgemeester, muziek van de harmonie en een poëzie van kinderen.

Op de weg terug raak ik aan de praat de buschauffeur. Hij vertelt over hoe mooi in het Heuvelland is, ook als je kijkt naar de mooie gele velden van lijnzaad. Hij gaat verder en verteld dat hij prachtige velden lavendel heeft gezien in Italië, hectaren groot.

Hij vraagt of ik ooit bij Mondo Verde in Landgraaf ben geweest. Ik dacht dat gewoon een attractiepark is voor kinderen. Maar nee, hij is ook voor volwassenen, met verschillende wereldtuinen. Terug thuis heb ik voor de eerste keer op hun webpagina gekeken en ik vind het wel interessant voor een bezoek deze zomer.

Enkele weken daarna liep ik met de hond en ik zie een buschauffeur naar mij toe zwaaien. Het was mijn "grote vriend" van 4 mei, hij herkende mij. Heel blij meld ik dat aan mijn vriend uit Amsterdam, over mij geslaagde integratie in Zuid-Limburg (als een buschauffeur naar jou toe vrolijk zwaait, dan ben je goed geïntegreerd!!). Natuurlijk is hij blij voor mij.

Na nog enkele dagen komt een sms van hem: "Ik ben ook geïntegreerd in Amsterdam; iemand heeft mij uitgescholden omdat ik op de fiets voor een rode stoplicht stond te wachten!" Ik dacht tegelijkertijd aan het zwaaien met de middelvinger... ook signaal van bij horen.

Choreograaf voor een uur

Afgelopen dagen heb ik zeker last gehad van mijn buik. Een dat is best moeilijk te verwerken.

Op een avond was die pijn wat sterker dan normaal en mee ging ik slapen. Ergens in de nacht, richting de ochtend, begint mijn droom. Ik was de choreograaf was een moderne dansgezelschap. Het thema van die dans was bondactivisme, vechten voor rechten. Dit idee heb ik vertaald in dans met veel sterke/violente bewegingen en botsingen tussen de dansers. Op ene moment werd ik stil en analyseer ik in half-wakker-toestand mijn "costuum". De dekken die strak boven mij laag vond ik de goede vertaling van een lange pelerine.

Eind van de nacht, ergens tegen 6 uur, werd ik wakker. Pijn overal, maar vooral in de buik. Ik was fysiek een beetje uitgeput, maar ik had een heel groot glimlach op mijn gezicht. Later, echt wakker dan, vond ik het zo bijzonder dat mijn hersenen in staat waren om mijn fysieke pijn te koppelen aan een coherent droom.

Zeezicht, zeemeerminnen en cocktails

Hoe de eerste week samengevat kan worden: zeezicht, sirenes en cocktails.

Zeezicht: een zee van gebouwen voor mijn ogen. We zitten tussenin, aan een kant kijk je naar een grijs gebouw 10 meter verder, aan de andere kant is de zicht op St. Pietersberg. Bij mij is tussenin, met wat groen, maar ook wat gebouwen.

Zeemeerminnen: iedereen is hier heel aardig, je wordt heel goed verzorgd. 

Cocktails: vandaag was de laatste chemo, de afgelopen 6 dagen ben ik continu aan de lijn gezeten, met twee keer per dag chemo en zo. Gelukkig ben ik tot nu toe nog steeds Zonder kater eruit gekomen. Morgen krijg ik een "lekkere" Bloody Mary met mijn eigen stamcellen.

Het is niet zo dat mijn "vakantie" zonder gevaar verder loopt. De stamcellen nemen enkele dagen de tijd om de weg via het bloed naar de beenmerg te vinden, daar zich te nestelen en bloedcellen te beginnen te produceren. Ze zeggen dat een diep mogelijk is rond dag 4-5, dus ergens eind van de volgende week.

Dat is de planning voorlopig, ik hoop in staat te blijven om verder uit te zenden uit Maastricht.

Stijf

Ja, eindelijk, ze zijn in de koelkast. Of beter gezegd in de vriezer. En hier praat ik over de stamcellen. Het is wel gelukt om ze in een keer te verzamelen, maar niet zonder avontuur.

Na de allerlaatste chemokuur (én de bijbehorende chemobuik) ben ik begonnen met spuiten zodat het lichaam gestimuleerd werd om stamcellen te produceren. Vanaf donderdag, iedere ochtend, twee spuitjes onder de huid. Niets aan de hand, vrolijk op zaterdag in Maastricht geweest. Zondag ochtend wakker geworden met een lichte pijn in mijn onderrug, maar dat kon net zo goed zijn van verkeerd slapen. Tegen de lunch... pijn, pijn, pijn. Zoals geadviseerd, paracetamol innemen en dat pilletje doet inderdaad wonder. Tegen de avond de pijn terug gekomen, maar ik dacht: Na de wandeling neem ik nog een paracetamol en ik ga slapen. Dus ga ik wandelen met F., een beetje pijn, maar deze wandeling was ook niet bedoeld als een lange. Heuveltje omhoog en keren naar huis. Maar terug? Geen stap meer kunnen doen. Ik zat echt muurvast. Alles deed pijn: onderrug, bekken, bovenbenen.

Wat te doen? Iemand bellen? N. had haar telefoon uit. Buren? Toch aan mijn sportervaring denken: "Presteren komt van ontspanning". Dat heb ik ook gedaan: rechtop staan, ontspannen en, met hele kleine stapjes, heuveltje naar beneden. Enkele keren hard geschreeuwd en gevloekt en stap voor stap blijven bewegen. Die hond deed ook wonder: hij was zo onder de indruk dat ik hem nooit zo langzaam naast mij heb zien lopen; geen snuffelen en trekken, nee, naast mij braaf blijven lopen. Zo zijn we langzamerhand terug gekomen. F. heeft thuis brokjes gekregen en een dikke knuffel. Na een paracetamol kon ik als een kind slapen.

Maandagochtend bloedprikken en, met de boodschap dat na verwachting alles in een keer te verzamelen is, de hele dag op een stoel zitten voor afarese. Het is geen pret om met een invoerlijn in een arm en met de andere uitvoerlijn in de andere arm te liggen, maar ook geen straf; beter dan verwacht van mijn kant. Het is ook mooi dat het in een keer gelukt is en niet in meerdere dagen. Waarschijnlijk was de pijn ook goed voor iets dit keer.

Nu ben ik aan afwachten voor een gesprek over de praktische volgende stappen.

Mond van de Roer

Nee, ik wist het niet, excuus, maar nu met het "onderzoek" voor dit bericht, weet ik het wel: het is verschil tussen Ruhr en Roer. Hoe ben ik achter gekomen?

Ergens in 2014 heb ik voor de eerste keer een middag een wandeling gemaakt door Roermond. Het was een beetje rond de schandaal met de burgemeester Jos van Rey. Ik heb verwacht dat de stad een lelijke stad is, zoals vaak gebeurt met de steden die slachtoffer zijn van corruptieschandeladen. Wat ik heb toen gevonden was een rustige en schone stad met heel veel bloemen. Een eerste grote verassing.

Afgelopen winter ben ik nog twee keren langs geweest, met vrienden afspreken. Ik dacht: mijn vrienden (allebei Eindhovenaren), zijn hier half uur verder uit hun stad nooit geweest, ik zal de gids zijn. Maar nee, T. is eigenwijs een zoekt meteen de lokale VVV op de markt. Ze adviseren een Monumenten route-wandeling. Dat zie ook zonder die wandeling, toch? Nee hoor, met zo een stukje papier in hand kijk je anders naar dezelfde gebouwen. Wat zie je dan? Mooie herenhuizen, seminaria, gebouwen van de Bisdom van Roermond, gebouwen van Cuypers en, verder in het centrum, enkele echt prachtige Jeugendstil-gebouwen. Wel een must is de lokale bibliotheek, heel chique, warm en met een prachtige kleine tentoonstelling over de geschiedenis van de stad.

Tijdens de wandeling loop je op het Maasboulevard langs de haven, daar waarin de Roer stroomt in de Maas. En hier was mijn verwarring: ik dacht dat Roer de Nederlands spelling van de Duitse Ruhr is. Maar dat is dus niet zo, ze zijn twee verschillende rivieren. Roer begint in de Belgische Hoge Venen en stroomt 165 km verder in de Maas. Ruhr begint in de Duitse Winterberg in het Sauerland en stroomt 217 km verder in de Rijn.

Ga dus naar Roermond niet alleen voor het Outlet Centrum, maar ga vooral een van een zeer mooie stad te genieten. Het is moeite waard hier, aan de mond van de Roer.  



 

Moustache

Toen ik ziek was in het ziekenhuis in Heerlen had ik geen zin om me te scheren en de baard groeide hard. Terug naar huis deed alles pijn en me met een scheermes me scheren was te veel; ik heb besloten om een elektrische scheerapparaat te kopen. Ik was snel tevreden om dat apparaat niet helemaal perfect haar werk doet, maar als je iedere dag je scheert en geen perfectie verwacht, werkt het best goed. Vooral de details is het niet in staat op te lossen.

Op een van de afgelopen ochtenden sta ik op, ga ik douchen en me scheren en ga op de fiets naar Vaals naar de apotheek. In de vaart van de fiets voel ik iets vreemd rond de mond, probeer dat af te vegen, maar zonder resultaat. Het voelt vreemd, alsof de wind in een keer sneller rond die plek waait. Wat moet er zijn? Terug naar huis kijk ik in de spiegel en zie ik, na goed kijken, twee sprietjes haar in mijn moustache die achter zijn gebleven na scheren. Mijn scheerapparaat deed haar werk goed, maar niet in alle details.

Op dat moment begreep ik heel goed hoe belangrijk die lange haartjes zijn voor mijn hond. Hij "ziet" met zijn neus en dus ook met zijn haartjes beter dan met zijn ogen. De wind en geurtjes vertellen hem een compleet breed verhaal. Voor een ochtend kon ik me een nep-"hondje" voelen.