Roeien en jongleren

Roeien en jongleren: twee verschillende disciplines, zou je zeggen. Maar ik zie dat niet zo, integendeel, jongleren kan het roeien versterken. Hoe dat eigenlijk?

Eerste keer ben ik in contact gekomen met jongleren toen ik in het boek "Gebruik je hersens" van Jan-Willem van den Brandhof heb ik gelezen dat je jongleren kan gebruiken als ontspanning en tegelijkertijd voor het actief houden van je complete hersenen. Dat idee met de hersenen heb ik later gehoord in een college van Erik Scherder.

Wat doet jongleren eigenlijk? Na enkele weken zelf leren jongleren kan ik zeggen dat jongleren een hele goede oefening is met kleine fijne motoriek en met coördinatie. De bewegingen zijn subtiel en moeten fijn controleerbaar zijn. Ook moeten de linker en rechter hand goed gecoördineerd zijn, anders geen succes. Ook de biceps spieren kunnen gebruikt worden en daarom sterker worden.

Wat heeft dat te maken met roeien? In het boek "Master rudern" van Fritsch & Nolte heb ik enige tijd geleden gelezen dat, als je ouder wordt, de coördinatie minder en minder wordt. Daarvoor moet je via oefeningen compenseren. Ook heeft roeien te maken met hele subtiele kleine bewegingen. Jongleren biedt goede oplossingen.

Zeker nu in de winter kan jongleren meegenomen worden in de oefeningen naast bij voorbeeld de krachttraining. Ik beheers één oefening en ik ben bezig met de tweede; de winter is lang.

Uit de muur

"Uit de muur": een bekend concept in Nederland, toch? De allerbekendste is natuurlijk de Febo-muur, met zijn kroketten en frikandellen.

Daarnaast zijn de fruitautomaten erg populair.

België gaat toch een stap verder in de innovatie met de automaten. In de Belgische dorpen zijn de broodautomaten heel populair, ondanks daar de bakker ook op zondag geopend is.



Wat ik voor de eerste keer heb gezien deze zomer waren een kaarsenautomaat in een kerk en een wasautomaat op een supermarkt parkeerplaats. Als dat niet innovatief is!!

Vijlen 1000 jaar

Het bergdorp Vijlen bestaat dit jaar 1000 jaar en dat is groot gevierd het hele jaar lang. Onder anderen wordt een nieuw stuk bos aangeplant (het Millennium Bos) en wordt een speciaal bier gemaakt (Hèllige Hèndrik).

Een ander evenement is het Millennium Concert eind juli. De klassieke popband Reïncarnatus is de hoofdgast, maar hun concert is aangekondigd in samenwerking met de Harmonie St Martinus, het Zangkoor St Gregorius, de Schutterij Sint Joseph en de verteller Hans Geerkens.

Nou, bij het lezen van de affiche dacht ik aan een gewoon concert, met veel lawaai en bier, waar muziek bijzaak is. Ik wilde toch naartoe gaan om het dorp te vieren. Daarom ben ik wat later van huis vertrokken en daar aangekomen met de eerste muziek klanken. Stomverbaasd werd ik toen ik tegen een massa mensen keurig op de stoelen ging kijken. Op het podium de popband en het koor, daarvoor de harmonie en de schutterij, met de verhalenverteller tussenin. Geen lawaai en geen rivieren bier te zien. Er kwamen mooie verhalen over het verleden van het dorp (ik heb niet alles begrepen, dit dialect is mij een beetje te moeilijk) als een inleiding voor verschillende stukjes muziek: klassiek, pop, rock.

Ik was echt plezierig verbaasd om te kijken naar een concert met veel goede smaak en waar leek alsof het hele dorp ernaar is gekomen. Prachtig!!

Goed nieuws

"Ik heb goed nieuws." Zo is mijn gesprek met mijn arts vandaag begonnen. "Ik zie niets op de PET, ik zie niets op de CT. Dat betekent dat je schoon bent." Inderdaad goed nieuws. Ik kan nog verder naar voren kijken. Ik ben al stiekem begonnen, maar dat ter zijde. Wat gaat nog gebeuren? Ik blijf lief voor mijn lichaam en ik blijf naar luisteren. Over drie maanden controleert de arts de bloedwaarden en mijn lichaam opnieuw. Geen bericht van mij de komende periode is goed bericht dus :-)

Nog een keer hartelijk dank voor jullie ondersteuning van afgelopen tijd!!!

Groeten uit Zuid-Limburg.

ROW - Weer met een Willem III t-shirt aan

Intro: ROW is een driekampenwedstrijd in Maastricht. 1km Roeien, 250m sprinten en vervolgens een 2km ergometerrace. G.T. ontving in ‘zijn’ Limburg zijn oude WIII-ploeggenoten.

Regen, veel regen in de week voor de driekampenwedstrijd. Lopend op de Sint Servaasbrug in Maastricht op een maandagmiddag staat het waterpeil hoog en neemt de Maas, komend vanuit Frankrijk, veel water mee. Ik denk aan de volgende uitslag: 250 meter in 30 minuten; 1 kilometer in 1 minuut. In het weekend van de wedstrijd blijkt het waterpeil gelukkig laag genoeg zodat de ROW-wedstrijd door kan gaan.

Bijna twee jaar gelden verhuisde ik naar Zuid Limburg en nu is mijn voormalige Willem III-ploeg op (roei)bezoek. Mijn gezondheid was een beetje gebrekkig tot voor kort en de wedstrijd in het Zuiden leek iedereen een mooie gelegenheid elkaar weer eens te zien. Ik zal meedoen als stuurman van de mannen die ik in Amsterdam coachte.

Het is bijzonder plezierig om de mannen weer te zien – alle verhalen over kinderen, verhuizingen, roeiwedstrijden en Willem III. De patronen die in het passieve geheugen zijn opgeslagen (opwarmen, commando’s, aanmoedigen, afkoelen) komen bij de race als een reflex waar niet naar gezocht hoeft te worden naar boven. Ba, Mi, Ma, Bt en ik hebben na lange tijd weer een wedstrijd samen en: niet zonder succes. Na alle correcties – overal zijn correctiefactoren van toepassing: leeftijd, gewicht, geslacht, type boot – wordt Mark 15^de ‘overall’ en gaan wij met de cup voor ‘Beste buitenlandse ploeg’ naar huis. Hier wordt iedereen van buiten Limburg ‘buitenlander’ genoemd.

De wedstrijddag werd afgesloten met een barbecue en (uiteraard in Limburg!) dans. En mannen, volgend jaar hebben we een titel te verdedigen! Winnen brengt verantwoordelijkheid met zich mee.

Het blik is nog niet te bewonderen in de kast bij Willem III, maar dat zal binnenkort wel het geval zijn.

Schrikvrij

Stel je voor: je wandelt op een gewone avond, je wilt niezen, maar je kan dat niet volledig doen. Iets in je kaak doet pijn. Je begint te voelen wat er kan zijn en je ontdekt iets rond die pijn doet.

Dat is meteen alarm: niet zo lang geleden was een klier het eerste signaal van activiteit. Op maandag ochtend meteen de dokter gebeld en, omdat ik die dag bij toeval naar het ziekenhuis moest, kon ik meteen met haar praten. Inderdaad, heb ik haar het hele verhaal verteld en door haar laten controleren; volledig, ook op andere gevaarlijke plekken. Resultaat: een speekselklier die inderdaad een beetje gezwollen was. De bevrijdende woorden: Niets aan de hand, geen zorg!

Met schrikvrij en met een lekkere vlaai, gelukkig terug naar huis.

In de waar

Wanneer is het begonnen? Misschien gisteren avond wanneer ik heb gehoord dat een voormalige collega toch geen vast contract heeft gekregen, ondanks twee keer mondelinge toezegging? Of toch misschien vanmiddag met het speciale bier ter gelegenheid van het 1000 jarige bestaan van ons dorp?

Het is hoe dan ook duidelijk dat ik in de waar ben, ik begrijp het niet meer zo goed. Op radio een jonge ondernemer roept hard "Geen vakantie in de bijstand, eerst solliciteren!" In NRC twee 50-plussers die na meer dan 200 brieven nog steeds geen baan hebben; kansloos verplicht solliciteren. Beloofde voor een baan en daarna toch op straat liggen. Leugens, respectloos gedrag. Wanneer leren ze om eindelijk de mensen te respecteren? Ik weet het niet. Gebeurt het met mij net zo, nu na een lange ziekte periode, dat iedereen een etiket op mijn voorhoofd plakt en ga ik kansloos op zoek naar werk bij een school? Wanneer ben je eigenlijk voor jouw hele leven goed genoeg op de arbeidsmarkt, bestaat het een recept? Is dan nog steeds jouw fout dat je niet succesvol bent? Wat is er mis me met het willen van een zeker bestaan? Mag ik geen recht hebben op het kopen van een huis?

Misschien is het goed als ik eigenlijk de krant dicht doe en de radio uit. Gewoon op pad gaan en met mensen praten. Niet gek laten maken door de buitenwereld, maar praktisch kijken wat de wereld voor jou kan betekenen. Direct. Nu.

Ik ben in de waar, ik weet het even niet.

Integreren

4 mei, de Dodenherdenking. Ondanks ik niet echt sterk ben, wil ik toch graag naar V. om de ceremoniën bij te wonen. Dus maar met de bus dit keer. Heel fijn geweest, met een boodschap van de burgemeester, muziek van de harmonie en een poëzie van kinderen.

Op de weg terug raak ik aan de praat de buschauffeur. Hij vertelt over hoe mooi in het Heuvelland is, ook als je kijkt naar de mooie gele velden van lijnzaad. Hij gaat verder en verteld dat hij prachtige velden lavendel heeft gezien in Italië, hectaren groot.

Hij vraagt of ik ooit bij Mondo Verde in Landgraaf ben geweest. Ik dacht dat gewoon een attractiepark is voor kinderen. Maar nee, hij is ook voor volwassenen, met verschillende wereldtuinen. Terug thuis heb ik voor de eerste keer op hun webpagina gekeken en ik vind het wel interessant voor een bezoek deze zomer.

Enkele weken daarna liep ik met de hond en ik zie een buschauffeur naar mij toe zwaaien. Het was mijn "grote vriend" van 4 mei, hij herkende mij. Heel blij meld ik dat aan mijn vriend uit Amsterdam, over mij geslaagde integratie in Zuid-Limburg (als een buschauffeur naar jou toe vrolijk zwaait, dan ben je goed geïntegreerd!!). Natuurlijk is hij blij voor mij.

Na nog enkele dagen komt een sms van hem: "Ik ben ook geïntegreerd in Amsterdam; iemand heeft mij uitgescholden omdat ik op de fiets voor een rode stoplicht stond te wachten!" Ik dacht tegelijkertijd aan het zwaaien met de middelvinger... ook signaal van bij horen.

Choreograaf voor een uur

Afgelopen dagen heb ik zeker last gehad van mijn buik. Een dat is best moeilijk te verwerken.

Op een avond was die pijn wat sterker dan normaal en mee ging ik slapen. Ergens in de nacht, richting de ochtend, begint mijn droom. Ik was de choreograaf was een moderne dansgezelschap. Het thema van die dans was bondactivisme, vechten voor rechten. Dit idee heb ik vertaald in dans met veel sterke/violente bewegingen en botsingen tussen de dansers. Op ene moment werd ik stil en analyseer ik in half-wakker-toestand mijn "costuum". De dekken die strak boven mij laag vond ik de goede vertaling van een lange pelerine.

Eind van de nacht, ergens tegen 6 uur, werd ik wakker. Pijn overal, maar vooral in de buik. Ik was fysiek een beetje uitgeput, maar ik had een heel groot glimlach op mijn gezicht. Later, echt wakker dan, vond ik het zo bijzonder dat mijn hersenen in staat waren om mijn fysieke pijn te koppelen aan een coherent droom.

Zeezicht, zeemeerminnen en cocktails

Hoe de eerste week samengevat kan worden: zeezicht, sirenes en cocktails.

Zeezicht: een zee van gebouwen voor mijn ogen. We zitten tussenin, aan een kant kijk je naar een grijs gebouw 10 meter verder, aan de andere kant is de zicht op St. Pietersberg. Bij mij is tussenin, met wat groen, maar ook wat gebouwen.

Zeemeerminnen: iedereen is hier heel aardig, je wordt heel goed verzorgd. 

Cocktails: vandaag was de laatste chemo, de afgelopen 6 dagen ben ik continu aan de lijn gezeten, met twee keer per dag chemo en zo. Gelukkig ben ik tot nu toe nog steeds Zonder kater eruit gekomen. Morgen krijg ik een "lekkere" Bloody Mary met mijn eigen stamcellen.

Het is niet zo dat mijn "vakantie" zonder gevaar verder loopt. De stamcellen nemen enkele dagen de tijd om de weg via het bloed naar de beenmerg te vinden, daar zich te nestelen en bloedcellen te beginnen te produceren. Ze zeggen dat een diep mogelijk is rond dag 4-5, dus ergens eind van de volgende week.

Dat is de planning voorlopig, ik hoop in staat te blijven om verder uit te zenden uit Maastricht.