Hei sukkel!! Nee... niet ik... jij!

Heerlijk... eindelijk weekend... zoveel zin in een stukje roeien! Ik ga vroeg opstaan, geen uitslapen, en meteen op het water. Koffie komt straks, met taart, op de vereniging.

Piep, piep, piep!!! Ja, ja, geen smoesjes, meteen op de fiets. Pak de skiff en... op het water. Heerlijk rustig... niemand... 

“Heeei, let op!!!”

“Wat??” 

“Hei sukkel! Kijk waar je roeit, he!”

“Ja, ja, ongelofelijk jullie de vissers, met jullie palen tot in het midden van de Amstel. Rot op, man, blijf naast je vrouw liggen! Niet te geloven, zeg! Zie je wel, straks ook bij de Werf zijn ze...” 

Even genieten van de zon en aan de “goede kant” roeien, zonder de vissers, terug voor de koffie. Rust bewaren in de recover... tijd nemen... voelen... voelen... balans... rust...


“Hei, man, rustig varen!!! Hier mag je alleen 7 km per uur, en zeker aan jouw kant blijven! Zonder die enorme golven van jouw motorboot!” 

“Even kappen, vriend! Vind je het niet leuk, blijf thuis, he, de Amstel is niet alleen van jou! Golven, golven, welke golven, ga naar de stad dan en maak daar ruzie. Als je dat durft, hi, hi, hi!”


Ja, die motorboten, een plaag voor de stad. Overal, met muziek, bier, gegiel... Waar is de Waterpolitie eigenlijk om die aan te pakken? 

Twee uur later.

Heerlijke koffie, jongens, maar ik moet naar huis, of beter gezegd, eerst naar de laatste krampjes op de markt. Anders blijft de fruitmaand leeg deze week. Even snel. Doei!!! 

“Meneer, meneer, hier in dit park mocht u niet fietsen. En zeker niet op het wandelpad.”

“Hoezo, niet? Kijk rond, mevrouw, iedereen fietst door dit park. Vindt u dat niet leuk, pak uw hondje en ga lekker naar huis!” Ongelofelijk, ik mag niet fietsen door het park, zeg; die altijd zeurende oudjes met hun peodels. Nou, even doortrappen, anders gaan de krampjes op slot.

Pfiuuu, bijna een hondje doodgereden, maar ja, ik ben er... “Goedenmiddag! Een kilo peren, twee kilo...” 

Oh, ja, nu nog naar de supermarkt en daarna eindelijk naar huis...

“Hei, je fietst op de stoep, eikel, hier lopen kinderen!!” 

“Hei, man, met jouw scooter, rustig aan, he! En niet met tegenverkeer!!”

“Hei, jokie, kijk ook naar de weg, niet alleen op jouw telefoon!!” 

“Maak je riemen korter, he, als je door de grachten wil roeien!!”

“Hei, hier mag je alleen 5 km per uur, ik wil geen water in mijn huis door jouw golven!!” 

‘s Avonds

Man, man, man... Zo kan het toch niet... Gelukkig is morgen zondag, lekker vroeg op het water... niemand... Rust... 

“Heeei, let op!!! Sukkel! Nee, niet ik, jij!!”

Kabaal

Weekend, rust, ontbijt buiten met zon op gezicht. En, in een keer, grote kabaal... De geluiden worden sterker en sterker, ze komen dichterbij. Vanaf de andere kant van het huis zien we heel laag vliegend een flock grote ganzen. Een stuk of 50-80 in een grote V. We konden heel goed hun slaan van vleugels horen, zo dichtbij waren ze.

Ik had het idee dat de ganzen vanaf een watergebied naar het zuiden vliegen, maar niet dat ze in het Heuvelland stoppen onderweg.

Stilte... mooi...

Oud mopje

Afgelopen weekend ben ik in Amsterdam geweest, op Leidseplein en zo... Vanavond, bij een wandeling met de hond op de heuvel, volle man om de drollen op te ruimen zonder zaklamp, is een oud mopje van mijn studententijd terug in mijn hoofd gekomen:

Un viermisor era la plimbare cu mama lui printr-un rahat mare. La un moment dat, din greseala, viermisorul scoate capul la suprafata. Afara soare, frumos, cerul albastru, floricele, pasarele... Viermisorul intreaba:
- Mamico, mamico! Uite ce frumos e afara.
- Da, dragule, foarte frumos! 
- Da', mamico, daca e asa frumos afara, noi de ce stam in rahatul asta?
- Din patriotism, fiule!! 

Hij heeft een vriendin!!

Iedere avond maken we samen hetzelfde rondje. Hij vindt het leuk om overal te snuffelen door het bos, hij vindt het zeker niet fijn. En, iedere avond langs dezelfde plekken betekent ook dat hij "welterusten" zegt tegen zijn nieuwe vriendin. Ze is een  dikkertje en juist daarom heel zacht. En wat ruikt ze lekker!! Terecht krijgt ze altijd dikke zoentjes. Zijn vriendin, de schaap.

Het gaat over winnen, toch?

Beste heer R.,

Wat ik u hieronder wil vertellen is waarschijnlijk niet nieuw. Ik kan me voorstellen dat veel mensen kunnen vertellen waarom dit idee niet kan werken, ik wil vertellen waarom juist wel.

D. is een hele goede roeier: heel technisch, heel snel, met een uitstekend gevoel van het water, met een echte winnaarsmentaliteit. Hij is nog steeds jong en zijn lichaam is nog niet op zijn maximum als sterkte. Kijk terug naar de World Cup I finale en hoe hij daar op techniek en souplesse heeft gewonnen. D. zal straks in Rio in zijn huidige nummers (2x of 4x) geen medaille halen. Tot nu toe heeft hij naar mijn inzicht geen gelijkwaardige partners gevonden om de internationale top te bereiken, alleen kan hij dat ook niet doen. De tegenstanders in het 1x- of 2x-veld zijn een klasse hoger.

R. is ook een hele goede roeier: heel sterk, heel gedisciplineerd, werkt heel veel en heel hard om straks de top te bereiken, alles draait voor hem alleen om het roeien. Wat hij niet heeft is de snelheid en de souplesse. R. zal straks in Rio ook geen medaille halen in zijn eentje. Hij is dit seizoen nog steeds niet in staat om regelmatig finale plaatsen te halen en mee te doen aan de medailles. Zijn tegenstanders zijn één voor één een klasse hoger.

U ziet het komen: Verenig de beide werelden!! Laat D. samen met R. roeien in 2x, gebruik hun sterke punten, minimaliseer hun zwaktes en creëer een winnende ploeg. Misschien zijn ze niet de beste match qua karakter, maar ze kunnen van elkaar leren en samen beter worden. Zet D. op slag met zijn techniek en souplesse en zet R. op boeg met zijn kracht en werkvermogen. U hebt de mogelijkheden om hen te overtuigen dat het zo beter is, ze willen van de kampionen leren.

Ze maken samen wel een kans voor een medaille straks in Rio, dat willen ze allebei. Alleen kunnen ze niet, samen wel!!

Pythagoras en D/T

Laatste weken heb ik veel gelezen over (voortgezet)onderwijs en met kennissen erover gepraat. Over het bèta onderwijs wordt het geklaagd dat de leerlingen niet geïnteresseerd zijn in exacte vakken, klagen dat het rekenen te moeilijk is en vervolgens zitten in de klas zich te vervellen.

Ook in de laatste weken heb ik documenten gelezen van projectleiders (“witte” Nederlanders!, hoogopgeleid, dikke salarissen) die regelmatig de D’s en T’s door elkaar schrijven.

Ik zie zelf duidelijke verbintenissen tussen deze twee opmerkingen:

• Wiskunde gaat niet alleen over cijfers; wiskunde gaat over abstract denken, wiskunde gaat over ontwikkeling van denkpatronen. Met pen en papier of uit je hoofd, leer je om te denken, verbintenissen te maken. Precies dezelfde is met de D’s en T’s: denken, denken, denken… totdat alles in een patroon valt.
• Het onderwijs stelt voor (te veel) trucjes om rekenen te leren, terwijl heel vaak de juiste weg is “keep it simple” of “back to the basis”. Wees niet bang om terug naar de basis te gaan, het is niets mis met de oude Grieken, hoor…
• De maatschappij ziet de kinderen als “alles moeten kunnen” en ze willen hen niet beperken, terwijl het grenzen stellen duidelijkheid biedt naar de toekomst. Een leerling is (nog) niet in staat om alles zelf te bepalen. Pushen om te leren rekenen, te oefenen, is niet verkeerd, je leert een manier van werken die heel nuttig in de toekomst is.
• Iets wat de (Nederlandse) maatschappij helemaal niet ziet is, is hoe belangrijk de rol van de ouders met betrekking tot onderwijs is. Als de belangstelling van leren alleen op school onderstreept is, terwijl de leerlingen thuis geen druk voelen, heb je geen toekomst aan. Kijk naar Oost-Europa, waar de mid- en hoogopgeleide ouders hun kinderen nog hoger dan zichzelf willen brengen, terwijl hier vaak andersom is. Alles mag, alles kan, weinig stuur…

Een geweldige studie over rekenen van de heer Jan van de Craats van UvA heet “WaaromDaan en Sanne niet kunnen rekenen”. Lees maar!

Nederland - Spanje

Twee mooie beelden over de voetbal wedstrijd Nederland – Spanje:

• De eerste helft heb ik ergens in de stad gekeken, maar in de pauze ben ik naar huis gegaan. De binnentuin van het appartementencomplex was al enkele dagen versierd met vlaggetjes en dergelijk. Ik was bang dat ik tijdens de WK in een soort volkswijk zal belanden. Toen ik thuis ben gekomen, tijdens de tweede helft… twee zielige mensen voor een klein Tv-scherm, wel met oranje versiering…
• Ik ging naar binnen en de radio aangedaan, veel interessanter dan andere media. Wel de laptop aangezet om ook naar de beelden te kijken. Tot mijn grote plezier en verassing wist ik als eerste de wedstrijdontwikkelingen, pas daarna kwamen mijn buren in actie via hun Tv en als deerde kwamen de belden op het laptop-scherm. Toch naar radio luisteren!!

Omgaan met speciaal bier

Enkele dagen geleden heb ik speciaal bier gekocht in de supermarkt. Als je naar de kassa gaat, lees je bij de band dat de flessen liggend op de band dienen gezet te worden. Het meisje heeft mijn flessen door geduwd en deze verder rollend het eind van de boodschappenbak hebben bereikt.

Een tijd geleden heb ik boodschappen gedaan in een kleine Belgische supermarkt. De flessen speciaal bier liggend op de bank gezet. De mevrouw van de kassa heeft mij meteen erop geattendeerd dat dat niet de bedoeling was: de flessen bier horen te staan. Met haar accent kon ik eerst niet begrijpen, maar ze heeft daarna de tijd genomen om mij te vertellen dat de gist van de boden alle kanten op gaat en dat is juist níet de bedoeling.

De Nederlandse meisjes op stage sturen naar België, of misschien beter mensen met ervaring en verstand in horeca / supermarkten laten werken?

Over een systeem...

‘Dikke’ Gabi was mijn buurman van ‘de tweede flat’. Zijn achternaam? Geen idee, en ik wil het mijn moeder ook niet vragen, want ik vind het leuker als het zo, onbekend, blijft. Waarom zijn bijnaam de ‘dikke’ was? Hij was wel wat fors opgebouwd, maar of hij echt dik was, weet ik eigenlijk niet meer. Iedereen kende hem zo.

Voor een kind van een jaar of 6, zoals ik in die tijd, leek de 18-jarige dikke Gabi mij heel erg groot. Ik kan me herinneren dat hij vaak niet thuis was; we hoorden dan van zijn ouders dat hij ergens in het land  aan het roeien was.  Maar een paar keer per jaar als hij vakantie had was hij er wel. Hij liet ons dan zijn grote spieren zien en voelen. Al die kleine kindjes stonden dan om hem heen met hun vingertjes te drukken op zijn grote spieren…

Topsport en ook het roeien waren in het Roemenië van de jaren ’80 georganiseerd volgens een geolied systeem. Al jong werden de atleten geselecteerd. Trainers van verschillende clubs gingen door het hele land bij alle middelbare scholen langs om talentvolle jongeren te scouten. Het selectiecriterium van die tijd voor roeien? Lengte. Mijn neef bij voorbeeld was bij een dergelijk bezoek niet geselecteerd, gewoon omdat hij de tweede uit zijn klas was qua lengte. Als je geselecteerd was, ging je met de andere junioren bij een club trainen én studeren. Als arm kind was dat een manier om omhoog te klimmen/je op te werken: eten, onderdak, onderwijs, en wat zakgeld erbij. Nee, recreatief roeien bestond niet (nog steeds niet, trouwens), alles stond in het teken van topsport. 

Het systeem om jongens en meisjes heel jong bij elkaar brengen en hard te laten trainen voor topsport was heel succesvol: het leverde veel Olympische medailles op. Wikipedia vertelt ons dat Oost-Duitsland op plaats 1 staat in het medaille klassement van de Olympische Spelen, gevolgd door de Verenigde Staten, Groot Brittannië, Duitsland én Roemenië (19 goud, 10 zilver, 8 brons). Nederland staat op plek 14 met 5 goud, 11 zilver en 11 brons. Ja, ja, ik hoor het: Oost-Duitsland?! Roemenië ligt toch ook in Oost-Europa? Vertel je ons over de grote resultaten van zo’n systeem waar doping een belangrijke rol in speelt? Een antwoord hierop kan ik niet geven. Wat ik wel weet is dat al die mannen en vrouwen, door vanaf hun jongste jaren met veel ambitie en toewijding serieus en hard te trainen, in staat waren goede resultaten te behalen. Niet voor niets presteren Roemeense junioren nog steeds heel goed. Dat kan alleen het resultaat zijn van samen voor een doel staan en serieus daar naar toe werken.

Iedereen kent grote namen uit de roeiwereld: Steve Redgrave (Goor Brittannië), Matthew Pinsent (Groot Brittannië), Eskild Ebbesen (Denemarken) of Nico Rienks (Nederland). Eén voor één roeiers met veel Olympische medailles  (6 voor Redgrave, 4 voor Pinsent, 5 voor Ebbesen en 3 voor Rienks) én allemaal winnaars van de FISA Thomas Keller prijs voor een buitengewone internationale roeicarrière en voor hun voorbeeldige sportiviteit. Steve Redgrave heeft de meeste medailles: 5 goud en 1 brons in 5 opeenvolgende spelen (1984 in 4-; 1988 in 2- en 2+; 1992 en 1996 in 2-; 2000 in 4-). Mannen. Maar hoe staat het eigenlijk met de vrouwen?

Van de eerste 10 vrouwen met de meeste medailles, komen er 7 uit Roemenië. De uitschieter? Dik op nummer één, eigenlijk nog succesvoller dan Redgrave, staat Elisabeta Lipa met 5 goud, 2 zilver en 1 brons: 1984 in 2x; 1988 in 2x en 4x; 1992 in 1x en 2x; 1996 in 8+; 2000 in 8+; 2004 in 8+. Samen met andere grote namen zoals Jiri Ptak, Lesley Thomson, Jueri Jaanson en James Tomking, heeft ze deel genomen aan 6 opeenvolgende Olympische Spelen!! Ze is ook winnaar van de FISA Thomas Keller prijs in 2008.

 
Zonder details te weten over de sportieve carrière van ‘dikke’ Gabi, is hij voor mij de verpersoonlijking van een systeem dat resultaten blijft leveren op het hoogste niveau. Met dat beeld in mijn hoofd ga ik straks tijdens de WK op onze Bosbaan rondlopen, niet alleen geïnteresseerd  in de resultaten van de Roemeense roeiers, maar ook met vragen als: Wie zijn ze? Wat doen ze? Hoe doen ze het? Een trainingssessie meemaken, een gesprek, of misschien een handtekening op De Landtong van Elisabeta Lipa, nu de voorzitter van de Roemeense Roeibond, wie weet...

Niet alleen over treinleven

Deze dagen staken de schoonmakers en de treinen zijn best vies. Gisteren ochtend vertelt een conducteur: “Dames en heren, excuses dat de treinen zo smerig zijn, de schoonmakers staken en we kunnen niets voor doen”. Ik kijk net andersom naar deze situatie: de treinen zijn niet smerig omdat de schoonmakers staken, de treinen zijn smerig omdat wij, de reizigers, al onze smerigheid achterlaten. De krant, sap fles, beker koffie kan je net zo makkelijk meenemen en op het perron in de grote prullenbakken weggooien. Groot deel van de oplossing ligt dus bij ons, de reizigers!!

Om een stap verder te maken: al die drugs die ergens in de bossen tegenwoordig liggen en de kranten erover schrijven. Nee, het gaat niet over de clandestiene fabrikanten, het gaat over ons; we zijn de ene die drugs vragen en gebruiken, zonder onze drugsconsumptie zouden deze labs niet bestaan!!